Herstelproces -de Affo

Kijk, daar wordt je heel blij van!

Een Affo,

keurig afgebiesd,

past precies over het grote zwarte scherm

en dekt ook de toetsen netjes af.

Tevreden over het (machinale) quiltwerk,

het is een stevige hoes geworden.

De bies is op karakter gedaan:

zakken bij de hand,

tranende ogen op tijd gedept,

even de andere kant op hoesten..

De achterkant is ook grappig geworden.

Vrolijk,toch?

Intussen kunnen we weer een gesprek voeren zonder na twee minuten

op te houden vanwege hoestpartijen.

Ook de stemmen worden weer normaal,

raar hoor, om tegelijk zó slecht bij stem te zijn.

Intussen is er leesvoer aangedragen,

de reserveringen stromen binnen.

Die worden dan door de boek-aan-huis dienst 

binnen gedragen.

Het bovenste, dikke boek is deel twee 

van de Zeven Zussen-serie van Lucinda Riley. 

Hier schreef ik al over het eerste deel. 

Ik loop er wat om heen, heb jij dat ook wel eens?

Nog even uitstellen, want anders is het zo snel uit?

Daarom begon ik eerst aan deze titel:

"Ik moet nog even kijken of ik kan"

geschreven door Liesbeth Smit

Het is al weer een paar jaar geleden, dat ik ontdekte, dat ik introvert ben.

Fijn, om op middelbare leeftijd te lezen, dat er niet "iets" met je is,

het is je aard, er zijn geen losse stekkertjes.

Het boek, wat ik toen las is Amerikaans,

daarom is het fijn om nu eens een Nederlandse invalshoek

te krijgen. Liesbeth schrijft op humoristische en vlotte manier.

Ze is zelf introvert, geeft veel persoonlijke tips en onderbouwt

haar verhalen met veel onderzoeken. 

Het boek geeft tips voor het ondersteunen van een introvert kind,

omgang binnen je relatie, en ook belangrijk - je werk : kantoortuinen!!

Ik vind deze bladzijde: Introverten bingo heel humoristisch en herkenbaar.

Met veel voorbeelden en tips is het een onderhoudend en duidelijk boek.

Maar vooral is het een boek om met elkáár om te gaan:

We zijn niet allemaal 100% introvert of extravert,

we hebben alleen van het één wat meer als het ander.

De één heeft behoefte aan rust en stilte,

de ander kan juist, met die behoefte aan drukte en beweging,

de introvert aanvullen.

Je ben goed zoals je bent,

we hebben elkaar nodig om een gebalanceerde gemeenschap te krijgen.

Therapeutisch wandelen

Na een week binnen zitten was het gisteren hoog tijd 

voor een therapeutisch wandelrondje.

Nog vroeg, lekker rustig,

Goed te doen, zonder de lenzen er voor in te doen.

Vlak bij huis was het helaas niet zo leuk,

als je, als boom, een groot wit kruis op je stam hebt,

wordt het heel naar.

Dreigende apparatuur,

afzetlinten, een hek om het weggetje mee af te sluiten.

Vrijdagmorgen had ik er al iets van meegekregen,

maar hier zijn "ze" 's middags blijven steken.

och....,

hoe oud zou hij zijn?

Een jaartje of vijftig?

Dan moet hij al er gestaan hebben,

toen mijn Pake en Beppe in dat rijtje

huisjes woonden.

De oude wilgen, achter het huizenrijtje,

zijn een paar jaar geleden gesnoeid.

Die lopen dan weer prachtig uit.

Even verder is nog een ernstig geval,

bij de storm-met-code-rood,

is hier een grote tak afgebroken.

Gelukkig in de heg bij de huizen terecht gekomen,

maar het scheelde niet veel

of ze hadden grote schade gehad.

Hier wordt ik wel heel blij van;

zie je hoe mooi de kleur van de takken is?

Heel Holland Hoest

Hoewel wij, Heppie House, niet zo van het groepsgebeuren zijn,

doen we nu toch maar mee:

altijd uit de verte toezien is ook niet goed.

We hebben ons aangesloten bij Heel Holland Hoest.

Bij Action Man is het vooral  hoesten,

ik doe mee in de categorieën

 hoesten, zere keel, schorre stem,

hoofdpijn en ontstoken ogen.

Daar zitten we dan, elk op onze eigen bank,

gegevens uit te wisselen.

Gelukkig zijn we het snel eens: het komt vast wel weer goed.

Alleen zijn we wat zorgelijk over het tijdsbestek.

Dan gaat het gesprek verder:

er is een rouwkaart bezorgd,

verdrietige gebeurtenis in de familie.

Die wordt op maandag speciaal, door een mevrouw in een autootje bezorgd.

ActionMan: je weet wel, dat is de zuster van de ex van LdeB.

Ze is getrouwd met die man met dat armpje.

Die zuster woont in dat huis op die hoek in de Fûgelkrite (nieuwe wijk).

Ze bracht toen ook de rouwkaart van JW (in juni vorig jaar).

Intussen ben ik er al helemaal mee aan:

*wie is de ex van LdeB ?

(was dat misschien Bella Beer = bijnamen zijn hier nog best gebruikelijk).

*wie is die man met dat armpje?

* de Fûgelkrite heeft inderdaad huizen op hoeken,

welk huis gaat het over?

*vorig jaar ook die kaart gebracht? Heb ik dat gezien?

Action Man zucht er van: hoe leg ik dat uit?

Ik denk: de kern van de opmerking is:  een rouwkaart wordt op maandag speciaal rondgebracht.

Ik neem iets tegen de hoofdpijn en 

mag van mezelf een kort wandelingetje maken.

De zon schijnt, het is vriezend weer,

waarschijnlijk heel gezond!

Waar is mijn zonnebril?

Ik ben heel heppie met mijn breiwerkje

Ook de hoes voor mijn pc scherm begint leuk te worden. 

Alleen nog afbiezen.

Zodra mijn oog weer open kan, gaat dat gebeuren.

Boekentip - Café Zon & Zee

Wil je ook Heppie wezen? 

Dan heb ik een voorstel:

ga zo snel mogelijk dit boek van Jenny Colgan lezen.

Café Zon & Zee is het verhaal van Flora McKenzie.

Ze woont, lekker anoniem, in Londen. Ze is juridisch medewerkster 

bij een grote firma in de City.

Na het overlijden van har moeder is ze hals over kop 

weggevlucht van het eiland, waar ze opgroeide: Mure.

Het eiland maakt deel uit van de Hebriden,

IJsland en Noorwegen zijn dichter bij als Londen.

Als Lucy voor haar werk terug moet naar Mure, 

komt ze tot de ontdekking, dat het niet zo goed gaat met haar vader en haar broers. 

Ze zijn nog steeds in de rouw en de huishouding is een puinhoop.

In afwachting van de komst van haar baas, waar ze heimelijk verliefd op is,

begint Flora het huis (en vooral de keuken!) op te ruimen..

Met het oude kookschrift van haar moeder gaat ze de ouderwetse maaltijden

maken, die ze zich allemaal herinneren.

De inwoners van het eiland sturen haar in de richting van nieuwe dingen:

een pop up restaurant in de haven.

Het boek gaat over vriendschap, rouwverwerking, de sfeer van ruimte en wijdsheid,

of haar baas haar ziet staan, de sterke band tussen de eilandbewoners

en de belangrijkste vraag: wel of niet terug naar Londen?

Ik kon het bijna niet wegleggen: Flora is sympatiek,

haar broers hebben ook zo hun dingen,

die baas blijkt een interessante figuur 

en de steenrijke investeerder, waar het in eerste instantie om

begonnen is, is ook maar een gewoon mens.

Het eiland is de perfecte achtergrond, alsof je er rondloopt...

Heerlijk boek, geschikt voor een regenachtige dag

zoals we ze tegenwoordig zo vaak hebben.

Bol.com heeft een flinke collectie van Jenny -

allemaal titels om van de genieten.

Heppie

Dit gedicht van Joke van Leeuwen hangt in het kantoor  

in een andere bibliotheek .

Je wordt er écht HEPPIE van...

Ik ben vandaag ook heel heppie;

* de zon schijnt

* het is droog

* de boodschappen zijn gedaan

* de markt was gezellig

* 2 mooie bossen tulpen gekocht, voor het heppie gevoel

* de donkere wolken lijken richting Harlingen te verdwijnen

* nee...., ineens een enorme bui - maar ik ben op tijd thuis!

*vanmiddag hebben we Quiltgroep, en het stormt niet.

Nog even mijn boek uitlezen...

* de tuin staat vol met bloeiende acconieten en de krokussen doen lekker mee.

Collage 2018 - week 4

Deze week was heel afwisselend:

dinsdagochtend was collega druk bezig met

de voorbereidingen voor de Nationale Voorleesdagen.

Dat betekent altijd: ballonnen blazen in de koffiepauze.

En vooral bij dit verhaal zijn ballonnen heelbelangrijk.

Hoe hadden de dieren anders voorbij de slapende tijger

kunnen komen?

Als beloning voor de hulp worden we ook voorgelezen....

Spannend, hoor!

Vrijdagmiddag hebben we alle 25 volle dozen van het HaakmaarAan

project klaar gezet om opgehaald te worden.

In elk doos 3 dekens = 75 (+ 1, die op het laatste moment

nog ingeleverd werd).

In Makkum stonden ook 14 dozen klaar.

Dat zijn 118 dekens.

Het is een geweldige prestatie, want hiervoor hebben we ook

al eens 35 dozen (=105) + 40 losse dekens geleverd.

Maakt het grote totaal (tot eind januari)

263 dekens.

Aan onze dames zal het liggen, als het record van 10.000 dekens niet gehaald wordt....

collage over de voorstelling, die ter gelegenheid

van de Nationale Voorleesdagen gegeven wordt

door Inkipinki

(klik op de link om een filmpje over de voorstelling van vorig jaar te zien)

Dit jaar waren er 45 kinderen met hun moeder, oma of oppas

de wereld verbeteren

dromen van verre landen

Boekentips - 3 boeken!

Met al dat regenweer van de afgelopen periode, was het heerlijk om weg te duiken in
"The Forever House" van Veronica Henry.

Het verhaal speelt zich af in Peasebrook, in de Cotswolds, het meest romantische stukje Engeland.

Belinda Baxter is makelaar en heeft een nieuwe opdracht: de verkoop van Hunter's Moon,  het familiehuis van de Willoughby's. Alexander en Sally hebben er vijftig jaar gewoond
en moeten het nu verkopen. Het is een droomhuis op een droomplek en Belinda wil er de perfecte nieuwe eigenaars voor vinden. We krijgen niet alleen de geschiedenis van het huwelijk van Alexander en Sally te lezen, maar ook de achtergrond van Belinda wordt belangrijk. Hoe gaat ze haar eigen oude wonden helen en meteen een oplossing vinden voor de verkoop van dit speciale huis?

Voorop het boek staat een quote van Jill Mansell: "A delight from start to finish" en dat is het precies. Stel je voor, dat je je familiehuis, waar je man is opgegroeid en daarna je eigen gezin heeft gewoond, moet verkopen. Het huis is een plaatje, de plek is geweldig, je bent er zielsgelukkig - hoe doe je dat?

Belinda heeft een zeer goede naam als makelaar en geniet van het verkopen van huizen: nadenken over styling van en de planning van de verkoop, goede foto's laten maken. Maar zelf heeft ze ook een "Forever Home" gehad. Een huis, wat ze opgeknapt heeft, wat voelde als een warme jas en waar ze gelukkig ging worden.

Daarna vond ik weer een boek met een huis als voorkant. Ik heb een zwak voor verhalen over aparte, mooie of bijzondere huizen. Daarom ging "Het Geheim van de Thee"  mee naar huis.

Na het overlijden van het tante heeft Elisa haar hele inboedel in dozen gepakt, meegenomen naar haar eigen huis. Ze is nu eindelijk in de gelegenheid te zoeken naar informatie over haar vader. Elisa, haar moeder en haar tante hebben met elkaar geleefd maar er werd nooit gepraat over het verleden van de beide vrouwen. Ze weet niet wie haar vader is en waarom haar moeder altijd zo bedroefd was.
De enigste aanwijzing, die ze kan vinden is een theedoosje met een sticker op de bodem. Roccamori staat er op. Dit is een dorpje in het noorden van Italië. Elisa reist er heen om te zien of ze meer te weten kan komen over deze bijzondere thee.

Elk hoofdstuk begint met de uitleg over een speciale theesoort: hoe warm het water moet zijn bij het opgieten, hoe lang trekken, de geur. Het verhaal is poëtisch geschreven, het is alsof je in het stadje rondloopt en alles bekijkt. Eén zin in het boek vind ik heel bijzonder, hij wordt tegen Elisa gezegd, als het gesprek over haar vader gaat. ""Je loopt op je tenen in de wereld, net als hij dat deed".

Kijk, al weer een boek met een huis op de voorkant.

Deze keer gaat het vooral over een tuin.

"Een tuin vol bloemen" van Katie Fforde

Ook dit boek speelt in de Cotswolds:

Lorna en Philly gaan een verwaarloosde tuin opknappen, zodat

deze opengesteld kan worden voor de inzameling van geld 

voor de restauratie van de kathedraal.

Lorna heeft net gemerkt, dat de man waar ze verliefd op is, 

een andere vrouw ontmoet heeft. Dit is een doortastende dame,

Lorna heeft geen schijn van kans meer.

Philly heeft een kleine plantenkwekerij

en samen zetten ze zich aan de taak de tuin weer tot leven 

te brengen.

En ja,dan komt Cupido voorbij en zijn er allerlei verwikkelingen..
De tuin is geïnspireerd op een echte tuin: Rodborough Hidden Gardens.

Als er nu wéér regen, storm en hagel voorspeld worden,

zorg er dan voor, dat je minstens één van deze boeken in huis hebt.

Kopje thee er bij... en je merkt niets meer van al die nattigheid.