de jaarlijkse BHV bijeenkomst

Iets waar ik  tegenop zie is de jaarlijkse BHV-bijeenkomst.

Ik kan het niet goed verklaren, want ik ging dit jaar al voor de 10e keer

en er nooit echt bloed in zicht en

de re-animeerpop is ook geen onbekende meer.

We kregen een nieuwe druk van het handboek,

bespraken, wat er zoal in de bibliotheek

gebeurt aan calamiteiten;

heel weinig (gelukkig),

laatst in één middag twee pleisters

uitgedeeld...

gelukkig staat de EHBO doos goed in het zicht.

Er zijn heel weinig ongelukken,

brand hebben we nog nooit gehad

en ontruimen komt ook niet voor..

Maar, we oefenen wél,

want er komen steeds meer "inwoners"

in de bibliotheken.

SeniorWeb, Bolsward's Historie,

verschillende kantoortjes zijn door 

andere partijen gehuurd.

Wij, BHV'ers,  weten,

hoe we hen uit een pand moeten halen.

Verschillende bibliotheken zijn gevestigd

in oude panden met veel verschillende ruimtes.

Een ontruimingsplan is dan belangrijk.

Daarnaast is er vandaag gefocust op

"kleine" ongelukjes:

hoofdwond, bloederige snee in de hand,

ongelukkig valpartij, onwel worden en niet aanspreekbaar zijn.

Deze keer werd onze BHV-meneer vergezeld door 

een mevrouw van LOTUS,

met reälistische grime kwam ze de ruimte in.

Wij moesten hulp verlenen, door te vragen en te observeren,

zo beslis je of je het zelf aan kunt,

of dat er hulp van 112 ingeroepen moet worden.

Wat we hadden? 

Gebroken heup, omdat ze over het speelgoed in de Jeugdhoek was gevallen;

verstuikte enkel ( afstapje)

een hoofdwond en een fikse snee in de hand.

We hebben de fijne kneepjes van het knippen van een pleister geleerd,

Gelukkig was er een flinke voorraad verbandmiddelen'

wel nodig bij het afbinden van een gesprongen spatader...

Dit "tuigje" is een handig hulpmiddel om de goede

plek te leren vinden als je het over hulp bij verstikking hebt.

De "Heimlich" manoeuvre is een soort buikstoot, 

die je gebruikt om een voorwerp of een prop eten uit de keel te krijgen. 

Je gaat achter het slachtoffer staan,

slaat je armen om hem/haar heen

legt een vuist op de buik,

andere hand er overheen.

Dan je handen naar je toe trekken,

waardoor de lucht uit hun longen zorgt, 

dat het voorwerp naar buiten komt.

Collega heeft hier het ding omgegespt,

in het tuitje zit een een plastic dingetje

Zo wordt je keel uitgebeeld.

Door je handen op het luchtkussen te leggen,

ben je meteen op de goede plek,

ter hoogte van je navel.

Na verschillende pogingen lukt het prima!

We hadden intussen wel zowat de slappe lach...

Gelukkig,

dat hebben we weer gehad,

op naar volgend jaar!

BHV oefening in de bieb

Vorige week was het weer zover: de jaarlijkse herhalingscursus 

voor alle BedrijfsHulpVerleners.

Koffie en thee stonden klaar, we bogen ons deze keer vooral over

de ontruimingsprocedures.

Voorgaande jaren zaten we altijd in de bibliotheek 

van Workum, klein en overzichtelijk.

Nu gingen we eerst in drie groepen het hele pand door:

een ware ontdekkingsreis voor sommige collega's.

De bibliotheek zelf zit sinds twee jaar op de begane grond,

boven wordt één ruimte verhuurd aan SeniorWeb,

en is er opslagruimte van alle nieuwe boeken voor 

de Bibliotheken op School.

Op de bovenste etage zit het kantoor van onze directie.

De instructeur liet ons na afloop van elke werkvloer een plattegrond tekenen,

niet zo eenvoudig - het is een oud fabriekspand met veel

kleinere ruimtes.

Overal nooduitgang, brandblussers/brandmelders aangeven,

zo kregen we een duidelijk beeld van de voorzieningen.

Eén van de oefeningen was met een speciale bril op naar de personeelsingang zien te komen.

Dat was een moeilijke: als je in een ruimte bent, die vol rook staat zie je niets 

(die bril met matglas) en moet je heel laag blijven.

Als je niets ziet, ben je gedesoriënteerd en heb je 

geen benul van je omgeving.

Gelukkig vond ik een collega en hand in hand, al pratend: "ik heb hier rechts een muur"

"ik voel links de balie, dan moeten we rechtdoor zien te komen" zochten we onze weg.

We botsten tegen een boekentafel, en daarna tegen een kast, waardoor

we wisten dat we in de buurt van de deur waren. 

Je krijgt het er heel benauwd van, hopelijk krijgen we er nooit mee te maken!

 als laatste nog reanimeren - dat oefenen we elk jaar.

Maar deze medewerker, die we "bewusteloos" in de lift aantroffen,

bleek een hangertje om te hebben, met daarop:

"Ik verbied iedere vorm van reanimatie". 

Oeps, dat was wel even heftig!

We waren er helemaal klaar voor en dan mag het niet -

tijd voor een goed gesprek met de instructeur!

Het was een hele nuttige ochtend, die ook een aantal aandachtspunten

opleverde: gebruik van aanwezigheidsbordjes, plek van de EHBO-doos

om er maar een paar te noemen.

Deze week troffen we ineens een verdacht pakketje aan...

Oei,  geheimzinnige pakjes hebben we nog niet geoefend,

maar, met alle nare dingen van de laatste tijd in Parijs

besloten collega en ik dit zeer voorzichtig te benaderen:

aanwezigen sommeren uit de buurt te gaan

(er was maar één klant),

omtrekkende beweging:

ligt er iemand, die gereanimeerd moet worden?

dat hadden we zo kunnen doen

(nee, niemand in de buurt)

tikt het?

(nee)

hangen er snoeren aan?

(nee)

wat zou het zijn?

"goed observeren" is ons geleerd

Helder moment:

Is het misschien een paraplu?

(het stormde en stortregende ook nog)

voorzichtig met één vinger prikken...

(nee)

weer een helder moment:"

"Weet je wat het is?

Het is een opvouwbare keu!!!"

opgelucht pakken we het van de uitleenapparatuur 

en leggen het achter de balie.

Een uur later gaat de telefoon:

Of de keu van meneer misschien nog in de bieb ligt?

Vraagstuk opgelost!

"Liggen de mannen al klaar?"

Ja, hoor... er ligger zelf drie man op ons te wachten!
15 BHV'ers (waarvan er maar één van het mannelijke soort)  komen de bibliotheek binnen voor de jaarlijkse BHV-dag. Niet mijn favoriete vergadering, maar erg noodzakelijk.

Snel naar de koffie, deelnameformulieren invullen en dan lopen we allerlei grepen door: hoe zit het met de Heimlich methode - wat doe je als iemand zich ergens in verslikt?

Als je eerste hulp verleent, zorg je als eerst voor je eigen veiligheid en daarna voor die van het slachtoffer. Met de Rautek methode kun je iemand verslepen naar een veiliger plek.





Aan de hand van een voorbeeldfilmpje waarin je duidelijk ziet hoe je het niét moet doen, praten we  erover hoe je wél te werk gaat als er een slachtoffer is. Gelukkig zit de stabiele zijligging er bij mijn collega nog goed in.
Wat doe je als iemand zijn enkel verstuikt heeft? Je gaat ondersteunend verplaatsen:

En dan gaan we ons bezighouden met de jongens, die al zo lang liggen te wachten. Reanimatie is hard werken: 30 keer op de borstkas drukken, 2 keer beademen en steeds doorgaan. We hebben het protocol aardig in het hoofd:  collega erbij halen,slachtoffer aanroepen,  ademhaling controleren, collega wegsturen om 112 te bellen - vragen om het AED apparaat mee te brengen bij terugkomst. Zelf doorgaan met reanimeren, collega sluit AED aan - naar het apparaat luisteren en het slachtoffer loslaten als de shock toegediend wordt. Dan meteen verder met reanimeren. Je houdt pas op als het ambulancepersoneel dat tegen je zegt. Niet luisteren naar de omstanders met hun picknickmandje, die staan te kijken.

Als afsluiting hebben we nog tijd om het onderwerp "BRAND" te behandelen. Vanwege de vervelend draaiende wind deze keer geen echte brandjes blussen. Toch zijn er weer een paar praktische dingen: plattegrond van de bieb -nuhhh, hebben we niet - waar zit de gaskraan? oeps, geen idee.... ontruimengplan? Sommige biebs wel, andere niet. Hoe werkt de brandhaspel - blooosss, blooossss: nog nooit gedaan. Dat gaan we volgende keer doen!!

Een laatste sfeer impressie :