En toen dacht ik: "sushi matjes!"

 

Terwijl ik druk bezig ben alles aan elkaar

te zetten (de voorkant is klaar en de tegenvoering

schiet mooi op), denk ik na over 

de dikte van het hele werkstuk.

Het gaat niet zo gemakkelijk oprollen ben ik bang.

Voor de eerste twee pagina's heb ik molton

gebruikt om stevigheid te geven en het borduurwerk

zakt er zo mooi in weg. 

Nu is het niet zo heel handig en dacht ik ineens:

sushi matjes!!

Bij de weekboodschappen zag ik ze liggen,

dus twee meegenomen.

Het lijkt me heel goed mogelijk om de voorkant

in die verbindingslijnen van de matjes

vast te zetten. 

Daarna omkeren en op dezelfde manier 

de achterkant bevestigen.

Ze steken ook nog wat uit,

daar kun je nog iets aan laten bengelen...

De enigste vraag is nu, haal ik er

nog twee matjes bij? 

Of geven deze twee al genoeg steun?

De komende dagen worden spannend,

eerst de achterkant verder bewerken.

Onze trompetbloem bloeit intussen.

Vanwege de lekkage in de garage

moesten de zonnepanelen tijdelijk weg.

Nu kan de trompetbloem vrij doorgroeien

en haar ranken op het dak uitstrekken.

Hier wordt ik blij van!

Ook dit is spannend: de ranken uit 

de buurtuin komen over en door de schutting.

Elke dag een nieuwe bloem en nu

dus ook een vrucht..

"Niet panikeren!"

 

Donderdagochtend hadden we Creatief Café,

een maandelijkse bijeenkomst in de bieb.

We nemen ons eigen werk mee,

overleggen en geven tips.

De bibliotheek stimuleert het vanwege

het sociale aspect van zulke bijeenkomsten.

Er is ook een groep, die samen teksten

leest en er over praat. Ik merk,

hoe belangrijk dit soort dingen zijn.

Ik had de Chinese kindjes meegenomen,

kun je lekker aan werken onder het geklets,

bijpraten..

Elk is lekker bezig: een topje van

verloopgaren breienvoor een kleindochter,

een dinosaurus van gehaakte zeshoekjes,

garen spinnen met een ultra kleine spintol,

echt leuk om alles te zien groeien.

Maar, ik ontdekte, dat ik niet zo handig bezig ben!

In plaats van de vouw vrij te laten, 

zit daar juist allerlei borduurwerk.

Als je er dan meer bladzijdes in wil naaien,

zie je het werk van de onderliggende

pagina's niet meer. 

Oei, hier moet ik voor omdenken!

Nu zijn de plannen omgegooid:

het wordt een rol!

Wat ik tot nu toe borduurde, wordt de stevige

omslag, maar de andere Chinese kindjes

zitten nu al aan elkaar en zijn soepel genoeg

voor het oprollen. Wordt vervolgd...

Heeft iemand ook iets gemerkt aan de ontbijtkoek 

van Peijenburg?

Ineens veel kleiner geworden...

De koek was altijd 450 gram en

nu is het nog maar 358 gram!!

Nog al niet een verschil, ik vind het schandalig.

Vervolg van de Chinese kindjes

 

Het gaat goed :

bovenste foto wordt de omslag met binnenkant.

Dan een kleinere pagina, waar de stof weer gevouwen

is tot zakjes, zoals het was.

De derde set is nog onbewerkt.

Je kunt nu (foto vergroten) ook de

Chinese tekens zien op de lapjes,

 waar aangegeven werd, 

hoe de stof, na het borduren,

ingevouwen moest worden. 

Als één project goed loopt, begin ik

steevast aan nóg iets. 

Nu iets met papier. Er kwam een filmpje

voorbij over een collage op A3 papier.

In stroken knippen en die dan achter elkaar

tot één lange strook plakken.

Hier liggen de stroken klaar: proefjes met 

gelli plate maken samen de collage.

En daar is het resultaat: een vouwboekje.

En, zoals dat dan gaat, kwam ik deze

Flowposter van een tijd geleden tegen:

dingen, waar je blij van wordt.

Genoeg voor twee boekjes en nog wel 

voor meer ...

De Chinese kindjes

 

Eerst wat anders: ik kreeg een tasje van Buurvrouw.

"Kun jij hier iets mee?" Zij niet dus (ook gekregen).

206 roze bloemetjes, waar Julia meteen verliefd op werd,

15 zwarte vierkantjes met roze afgebonden én

de apparaatjes, waar je ze mee maakt.

In de app van het Creatieve Café kwam een berichtje

over een stola, die met diezelfde roosjes gemaakt is.

Je haakt ze aan elkaar, bij haar met heel dun garen.

Ik heb beloofd alles mee te nemen naar de volgende

bijeenkomst, in juli.

Nu de kindjes:

Dit gaat heel goed, het wordt de omslag

van het boekje. Schulprandje aan de ene kant,

zakdoekje aan de andere.

 Maar toen, om deze pagina af te werken, bladzijde twee.

Hexagons van de lapjes in de stijl 

van de jaren 30. Ze doen me denken 

aan lampionnetjes.

Daarna vond ik een lap met veel bloemen,

maar leuk is anders als " erbij passen".

heen en weer leggen, veranderen, nee, te groot

beter?

een tijdje over nadenken..

Néé, hè - alweer een boekje?

 

Lang geleden kreeg ik van mijn Beppe

een sokkenzak, die je aan de muur

of de kastdeur kunt  ophangen.

Ze bracht hem mee na een bezoek 

aan mijn oom en tante, die op Curacao

woonden. 

Heel lang ook gebruikt, sokken, panty's

ze pasten er prima in.

Vanwege de schattige Chinese kindjes 

(en de herinnering) heb ik hem

altijd bewaard, maar nu is hij

toch uit elkaar gehaald.

Mooie stroken, die zomaar op pagina's leken..

Er liggen beeldige zijden stofjes uit Japan,

de patronen zijn gemaakt met een afbind

techniek. Bovendien bijpassende quiltlapjes

in de jaren 30 stijl én een voorraadje oude zakdoekjes.

Daar moet het wel mee lukken, denk ik.

Een afgescheurd zakdoekje aan de ene kant

en schelpjes aan de andere kant maken

al iets wat op de voorkant van een boekje lijkt.

De strook die erboven ligt, wordt de afwerking 

aan de binnenkant. 

Ik ben benieuwd, hoe dit gaat worden..

Om verveling tegen te gaan is

er ook een breiwerk opgestart:

Net voor de warmste dag binnengekomen,

materialen voor de Meadow Sunset Wrap

Een omslagdoek met mouwtjes.

Poezenboekje

 

Dit lapje met de gekke poezenkopjes 

kocht ik ooit bij Cordi en maakte er een boekje van.

We hadden toen in de Duikvluchtgroep net een nieuwe techniek

uitgeprobeerd: maak een ondergrond met restjes.

Je neemt een luierinlegvelletje

(zijn ze er nog?) en legt het velletje

helemaal vol met restjes

quiltstof .Daarna stik je er willekeurige lijnen

overheen, gebruik hiervoor allerlei kleuren (en soorten)

garen en ook verschillende steken.

Het wordt een stevig lapje, waar je ook 

vormen uit kunt knippen. Ik gebruikte

ze hier als bladzijdes.

En het is weer gelukt!

 

Het was een stormachtig weekeinde:

zondag tijdens de Stepelfstedentocht

heeft het, naar mijn gevoel, de hele

dag geregend én hard gewaaid.

Er zijn 50 Steppers niet gestart

en onderweg nog 50 gestopt.

Normaal moet je in Dokkum wachten, 

maar vanwege de kou en regen lieten ze

de deelnemers gewoon doorsteppen.

Veel lekke banden en kleine ongelukjes.

Dit is bij de stempelpost, vóór het

gebouwtje van de Fiets11stedentocht.

Deze wielen zijn voorgeschreven,

daar schrik je toch van?

En dan wordt je op Pinkstermaandag wakker:

totaal andere dag!

Zonnig, rustige wind, perfect om te fietsen!

Het startschot werd om 5 uur 's morgens

gelost door twee dames, die de tocht voor de 50e keer reden..

Om een uur of tien zijn we naar de

toegangsweg richting centrum gelopen

en daar kwamen ze al voorbij zoeven...

Niks geen problemen en dat hoorden we

later ook zeggen door de voorzitter. 

Geweldige tocht, haast geen uitvallers.

Er is één meneer die voor de 75e keer meedeed

en verder nog een heleboel 60 of 50 keer.

Dinsdagmorgen regende het weer en stond er windkracht 6!

Intussen heb ik mijn tasje afgemaakt:

Eerst de voering nog wat opgeleukt

en er daarna ingezet.

Dit is het nu geworden.

Ook het treklusje in de goede sfeer gebracht. 

Die zelfkantjes kun je nog heel goed gebruiken.