Een nieuwe das...?

"Ja, goedemiddag, komt u langs om te zien, waar ik mee bezig ben? 

Altijd goed, hoor!

Ik zoek een nieuwe das uit -

 het vrouwtje heeft een doos vol te voorschijn gehaald. 

Eerst even inliggen, dan haal ik ze er uit om een mooie uit te zoeken,"

"Ze heeft intussen het werkstuk uitgevouwen, waar ze toen mee bezig was - kijk maar:

Zeshoekjes - kartonnetjes, garen en de paperclips - alles zit er bij! 

Denk je, dat ze er mee verder gaat?"

Niet weggaan, er is nog iets -

En ze vond haar partysloffen - goed voor een !e prijs bij de tentoonstelling van de Plattelandsvrouwen!! 

Welk jaar? 

Ja, dat weet ik niet, toen woonde ik nog niet bij haar en de Baas!"

"Sjiek, hé - allemaal zijde en stofjes uit de afvalbak in de bruidswinkel. 

 En heel mooi doorgepit ook nog..."

Sorry, 

nu ga ik verder met mijn dutje - 

leuk, dat je langskwam!"

ps. mijn naam is Kobus - officiëel: Johannes Jacobus 

Boekentips - de Aloha Quilt en Eilanders

De Aloha Quilt is een nieuw deel in de serie over de Elm Kreek Quilters. In het eerste deel van deze serie: De Quiltclub lees je over het ontstaan van deze quiltgroep, die bijeenkomsten organiseert op het landgoed van één van de leden In dit deel gaat Bonnie, één van de lesgeefsters en oprichters van de groep, naar Hawaiï. Op uitnodiging van haar vriendin Claire, die daar een hotel heeft, zij wil ook quiltbijeenkomsten gaan organiseren. Bonnie gaat graag in op haar verzoek omdat ze verwikkeld is in de scheiding van haar man Craig. 

Terwijl ze met haar vriendin plannen maakt voor de bijeenkomsten krijgt ze les in het maken van een tradionele Hawaiïaanse quilt. Deze quilts zijn gemaakt van één lap stof, met een patroon wat uit de stof geknipt wordt. Het patroon wordt geknipt uit een groot stuk papier en overgebracht op de stof, die daarna op de ondergrond ge-appliceerd wordt. 

Dit is het voorbeeld, wat ik op de site van de auteur Jenny Chiaverini, vond. 

Het is een heerlijk boek, lekker lezen over quilten, vriendschap en meteen informatie krijgen over de geschiedenis van het eiland Hawaiï. Echt een feelgood boek - het is wel aan te raden eerst de andere delen te lezen, dan begrijp je de verbanden beter.

Op de site van Quiltindex vond ik prachtige voorbeelden in deze quilts.

Intussen las ik ook dit boek: Eilanders - Susan Fletcher. 

Ik werd aangetrokken door de cover en ook, dat het boek op een eiland speelt. 

Op een eiland (Schotland?) spoelt een bewusteloze man aan. In de loop van het verhaal maak je kennis met de inwoners van het eiland. Allemaal betreuren ze nog een de jonge man. Hij verdronk  vier jaar geleden, toen hij een toerist wilde redden. 

Het is een langzaam boek - er gebeurt niet zo veel - heel beeldend geschreven - na een paar bladzijdes krijg je het gevoel alles voor je te zien: de haven, de ferry, de mensen en hun huizen, de paden over het eiland...en steeds de zee op de achtergrond. 

Pas na een hele tijd krijgt de man een stem en gaat hij meespelen in het verhaal. Omdat niemand weet hoe hij heet en waar hij weg komt, wordt er verband gelegd met een oud verhaal over de Visman, die in de zee leeft. Intussen brengt hij wel veranderingen in de levens van de rouwende eilandbewoners. Hij zorgt ervoor, dat ze weer een toekomst zien. 

Prachtig! Het doet me denken aan een ander boek, wat ik las: Brieven van Skye - ook een boek met heel veel wat onder het oppervlak gebeurt. 

"Sinte Maarten "

Sinte Maarten, Sinte Maarten, de koeien hebben staarten.. de meisjes hebben rokjes aan...

Een grote groep kinderen stond te wachten op het plein bij de Broerekerk. Het muziekkorps en de majorettes (met lichtjes in de stokken) haalden hen op voor de tocht door het centrum. 

Vandaag zijn de lichtbogen over de gracht geplaatst, zodat het er vanavond extra mooi uitziet.

Bij elke winkel, die meedeed stonden lantaarns buiten en was er snoep.

Eerst zingen !

 

En  terwijl ik  de etalages bekijk, hoor ik om me heen de kindjes praten en zingen.

Is deze niet prachtig? De Piet duikelt over de stang en bij het huis wordt een pakje opgehesen.

Gezellig, hoor!

Remembrance Day 2014

Op 11 november is het in het Verenigd Koninkrijk Remembrance Day, de dag waarop de gevallenen uit de Eerste Wereldoorlog en de oorlogen en gewapende conflicten erna, herdacht worden.

Dit jaar is het 100 jaar geleden en overal wordt er extra aandacht aan besteed. Op zondagavond kijk ik altijd naar de Antique Roadshow (te vergelijken met Kunst & Kitsch). Daarin is dit jaar al een paar keer een programma gebracht, waarin voorwerpen uit de Eerste Wereldoorlog en de mensen die daarbij horen, onder de aandacht kwamen. Steeds heel aangrijpend om te zien.

In de Tower is dit jaar een bijzondere installatie gemaakt: je kon een keramische klaproos (het symbool voor de gevallenen) kopen, die in de droge slotgracht in de grond gestoken is. Het doel was om voor elk slachtoffer (bijna 900.000 !!) een klaproos te zetten. Het is een schitterend gezicht geworden.
Op 17 juli is de eerste klaproos geplant door de langst dienende Wachter bij de Tower, Y. S. Crawford Butler. En vanaf augustus tot nu is de slotgracht langzaam helemaal gevuld, tot het doel bereikt was. 

Niet  alleen de Queen is gekomen, ook de prinsen kwamen langs

Het mooiste vond ik de foto's van het bezoek van Warhorse, heel passend omdat dit juist de geschiedenis van alle paarden, die gediend hebben, behandeld.

ZEnnnn - alles weer gewoon.....

Op internet vond ik deze kikker - zo voel ik mij...helemaal ZENNNN.

Vorige week kreeg ik een berichtje, dat je niet meer op mijn blog kon reageren.

Na veel zoekwerk vroeg ik om hulp om het probleem  op het blog op te lossen. En voor ik het wist kreeg ik een paar tips en lukte het na een paar dagen zomaar om het blog weer goed te krijgen. 

Wat een opluchting!

Ik merk nu pas echt, hoe belangrijk het bloggen voor me is. Het is een dagboek van allerlei dingen in het dagelijkse leven. Even niet bezig met reorganisatie, andere werkplek, gemopper of opbeurende gesprekjes. Gewoon kletsen over lapjes, garentjes, de katten en uitstapjes.

En dat er dan reacties komen, dat maakt het extra leuk! Die wil ik niet missen...

Nu kan iedereen weer iets tegen me zeggen, zonder daarvoor een PROFIEL aan te maken. 

't Is toch te gek, dat je dat zou moeten!

Okee, dankzij de zeergewaarde hulp ga ik verder met bloggen

en elke reactie is weer welkom...

Breien met Arne & Carlos

Het nieuwste boek van Arne & Carlos heet : Arne & Carlos breien op hun sloffen. is weer erg leuk!

Ze hebben drie verschillende modellen uitgewerkt in allerlei uitvoeringen, zodat er voor iedereen iets te vinden is. Het ziet er allemaal weer zo leuk uit, dat mijn handen begonnen te jeuken: de sjaal is bijna af.... en wat doe ik dan? (alsof je niet stil mag zitten...maar dat doe ik mezelf aan, toch?).

Allemaal leuk en helemaal niet moeilijk. Eerst breien, dan in de wasmachine om te vilten, daarna heb je heerlijk warme slofjes.

Toch dacht ik nog even verder - zoiets heb ik al eens gedaan, jaren geleden. 

Even zoeken in de kast....

en ja, daar zijn ze!

Die zijn ook niet mis... volgens mij een patroon uit Handwerken Zonder Grenzen. Eerst de rood/grijze gebreid en daarna ook die groen/witte met de hoge rand. Ik weet ook nog, dat die rode erg groot waren en dat ik toen zelf bedacht, dat ze wel met de bonte was mee konden draaien. Doodeng! Maar geweldig gelukt. Ze liggen nu weer klaar, want het is heerlijk warm aan je voeten.

Toch ga ik het basispatroon bewaren, want het is ook en erg leuk kadootje ...

En de sjaal, kwam al even ter sprake - bijna klaar... Ik ben met de tweede plooienrand bezig.
Eerst met die 547 steken een stuk breien: 30 recht, 30 averecht. Nu ben ik er aan toe om de plooien te maken:

10 steken opnemen op een kabelnaaldje, de volgende 10 (is hier 5 averecht en 5 rechte steken) op de tweede naald, dan de beide korte naaldjes achter het werk vouwen (gaat heel gemakkelijk) en dan komt het: insteken door alle eerste steken op de drie naalden, omhalen en één voor één de steek overhalen. Dan heb je de drie steken tot één steek gemaakt. Zo brei alle steken samen en dan is het een plooi.... Daarna doe je hetzelfde met de volgende 10/10 steken.

Beetje prutsen, maar niet moeilijk.

Het probleem met het blog is nog niet opgelost, dus reageren is misschien niet mogelijk. 

Je kunt me bereiken via mijn email, dat je vind als je links bovenaan het blog op ` mijn volledige profiel` klikt.

Hulp gevraagd - google plus

Een tijdje geleden koppelde ik Google Plus aan mijn blog - dat leek toen een goed idee.. meer mensen bereiken, zoiets dacht ik.

En dat is wel zo, maar nu kunnen alleen mensen, die ik in "kringen" heb gezet, reageren op mijn blog. Als ik je niet toegevoegd heb, dan komt er een schermpje voor, waar je je moet aanmelden, voor je een reactie kunt toevoegen. Ik had me dat niet gerealiseerd - nu heb ik het opgezocht: alles van Facebook en Twitter komt er dan ook bij. Ieeek....waar ben  ik aan begonnen?

Dit was niet mijn bedoeling, ik wist niet dat het gebeurde tot ik er op gewezen werd. Nu heb ik mijn Plus account opgeheven in de hoop, dat alles weer normaal zo worden.

Alleen, dat reactie schermpje bij het blogbericht, blijft te voorschijn komen. Daar ben ik nu al een week mee bezig en ... NU WEET IK HET NIET MEER...

Wie kan mij helpen, om weer terug te komen naar mijn normale, simpele reageersysteem? Wie is er een beetje thuis in deze materie en kan mij vertellen, hoe ik weer - gewoon - reacties kan krijgen?
Je kunt reageren via mijn mailadres, je vindt het als je klikt op "mijn volledige profiel weergeven".

Je hulp wordt heel erg op prijs gesteld!!!