Anders Zorn - Gammelgard

Ik ben nog steeds bezig met mijn verslag van de Handwerken zonder Grenzen-reis naar Zweden. Op zondag hebben we in Rättvik gekeken naar het vertrek van de boot met kerkgangers. Een prachtig gezicht - begeleid door muziek roeien de kerkgangers het meer over naar het kerkje aan de andere oever. Het kost hen een half uur om er te komen, vertelde één van de dames.

Vooraf konden we goed de kleding bekijken en konden we vragen stellen. Bij deze foto gaat het om de mooie, rode beenwarmers van de dames. Ze lieten zien, dat ze om het been vrij ruim zitten maar de voet is op maat gebreid, zodat je je mooie schoenen (met klep) wel aankunt.

Na het uitwuiven van de kerkgangers vertrok de bus naar Nusnäs om daar de fabriek van de Dalarnapaardjes te bekijken. Daarna ging de tocht verder langs de oevers van het grote Siljanmeer. Rustige omgeving, mooi verzorgde (rode) houten huizen met flinke tuinen. De tocht eindigde bij Anders Zorn Gammelgard en Textielkammaren (openlucht- en textielmuseum). Anders Zorn is net zo beroemd als Carl Larsson en de beide mannen kenden elkaar goed. Anders realiseerde zich, dat de traditionele manier van leven (en  de techniek van het bouwen van houten huizen) langzaam aan het verdwijnen was. Hij begon oude gebouwen te verzamelen en dit openluchtmuseum is het resultaat ervan.
Het was een heerlijke zonnige dag en ik heb genoten van alle mooie panden met hun inrichting. Op Youtube vond ik dit filmpje over het museum:






Bij het openluchtmuseum is een ontvangstruimte, die ingericht is met de textielverzameling van het echtpaar Zorn. Vitrines, lades en uittrekpanelen tonen de meest prachtige kledingstukken en vloerkleden. Deze polsmofjes met  kleine kabeltjes zijn een voorbeeld van het technisch kunnen uit die tijd.

Dit is een foto van een klein deel van de verzameling van sieraden gevlochten van haar. Meisjes uit Dalarna gingen naar Rusland, Estland en Polen om daar deze werkstukken te maken. Hiermee verdienden ze veel geld, wat naar huis gestuurd werd om de rest van het gezin te onderhouden. Dalarna was een zeer arme streek en de meisjes stonden bekend om hun kunstzinnigheid. De sieraden zijn ware kunststukjes!

Op de pagina over de textielverzameling is een filmpje gezet, waar je een indruk krijgt van de verzameling.

"Vandaag is Rood"

Erik-Anders heeft dit huis helemaal gerestaureerd. Het is één van de zeven huizen, die sinds 2012 op de Werelfgoedlijst van de Unesco staan.

Vrouwen staan in Rattvik klaar voor de eerste boottocht naar de kerk van dit seizoen. 

Kledinguitleg in de Klädkammaren van Skansen

Borduurwerk van Barbro

Voorbeelden uit verschillende musea 

Modern textieldesign - uit de jaren 60 - in het museum van Dalarna. 

Bezoek aan Sätergläntan

Niet ver van Leksand vind je Slätergläntan, de Volkshogeschool van de Hemmslödvereniging in Zweden. Hier kun je in de winter lange cursussen doen en in de zomer korte workshops. Ik verwachtte een stoer stenen gebouw in het stadje. De Volkshogeschool bestaat echter uit een groep houten gebouwen, die verspreid over de heuvel staan. De bus stopt bij het café/winkel gebouw. We wandelen naar het hoofdgebouw, waar we ontvangen worden door de Principal, mevrouw Rudebrant. Ook hier eerst een uitleg over de ontstaangeschiedenis van de Hemmslödvereniging en deze plek. Daarna een rondleiding over het terrein: eerst de bibliotheek...

Een prettige ruimte voor onderzoek - de boekenkasten vullen alle vier wanden. Boven de tafel hangt een houten "draak". Alle boeken zorgvuldig op techniek en met een nummersysteem opgeborgen. Een computer met de catalogus ervoor staat klaar. Ik ben zeer onder de indruk, dit is vakwerk! Voor je zo'n collectie in de computer hebt en het goed ontsloten is voor je gebruikers, ben je maanden verder. In een klein kantoortje zit de bibliothecaresse te werken. Ja, ze heeft dit allemaal zelf moeten leren. De collectie was er al, maar hoe ontsluit je het via de computer? 

Wat zou ik graag hier een paar maanden stage lopen...misschien een workshop breien volgen en dan meteen bij haar op stage?  En de ruimte is ook zo prachtig!

Mooi hoekje in de gang naar de bibliotheek.

Kursuslokaal in één van de grotere gebouwen, de kursisten zijn net even weg, daarom mogen we binnen kijken.

Ontspanningshoekje bij de keuken van dit gebouw. Je bent altijd intern en gebruikt de maaltijden met elkaar. We keken binnen in het weeflokaal, de houtbewerkingsafdeling en de smederij. Jammer, die foto's staan op mijn telefoontje en het lukt me maar niet om die op mijn computer te krijgen...

We eindigen (natuurlijk) bij het winkeltje met café. Even zitten met koffie en wortelkaka - even met elkaar brainstormen: over een jaar hier een reünie organiseren? Wat een heerlijke, inspirerende plek!

eze twee foto's heb ik wél van het telefoontje af gekregen, beetje wazig - zal de opwinding wel zijn... Alweer zo geweldig: een (boek) winkel met prachtige materialen voor elke techniek, die je kunt bedenken: weven, breien, borduren - alles is er. En dan de boeken...heel veel Engelse handwerkboeken. Waar moet je beginnen? Wat neem je mee? 

Dit trekt mijn aandacht - bovenaan een moderne bruidskroon en dit mooie vouwwerk. Beide vanuit de traditie naar de moderne tijd vertaald. 

Boven het café is een kleine expositieruimte.

Dan naar buiten, nog even napraten op het gezellige terrasje.

Kijk ook even op het blog van Willy om het verslag van haar bezoek aan de voorjaarstentoonstelling van het werk van cursisten te lezen. (met meer foto's van de mooie materialen)

Inspirerende vrouwen - Elin

 

Na het bezoek aan Barbro steken we de weg over en bezoeken het atelier van Elin Westlund. We klimmen de trap op en komen boven in haar lichte werkruimte. Wat een verschil met het vorige huis! Dit is een heerlijke werkruimte met een groot en een klein weefgetouw. De weefsters in de groep beginnen te stralen als ze voorbeelden van haar werk laat zien. Ze speelt met het reliëf, door extra draden en franjes in te werken. 

Ook hier hetzelfde verhaal: opleiding in Stockholm, freelance werk, jezelf promoten en uitdagingen stellen. Het benzinepompje, waar de bus stopt, is nu de plek waar ze haar werk (en van een paar andere kunstenaars) te koop aanbiedt. Nu de grote boerderijen in de omgeving de Werelderfgoedstatus van UNESCO hebben gekregen, hoopt ze op meer bezoekers.

Wat een drive hebben al deze vrouwen, ze doen extra opleidingen, promoten op allerlei manieren hun werk en pakken elke mogelijkheid met beide handen aan. Het zomerseizoen is maar kort - Zweden geniet volop van de zomermaanden - daar moeten ze het van hebben.
En steeds weer sta ik te kijken van de mooie, strakke ontwerpen. Het is echt waar: in Scandinavië weten ze wat DESIGN is.

Inspirerende vrouwen - Barbro

Bij dit oude benzinepompgebouwtje in het dorpje Alfta stopt de bus voor ons volgende bezoek aan een paar inspirerende dames. Het is de expositieruimte van Elin, de weefster.

Verdelen in twee groepen, anders is de groep te groot! "Heb je de knopen bij je?" (als toegang tot het knopenmuseum moest je tien bijzondere knopen meenemen).

Check - ja, ze zitten in m'n tas... daar gaat ons groepje - eerst op bezoek bij Barbro....

 

Ik kijk mijn ogen uit... zijn we in een oud winkeltje terecht gekomen? Barbro heet ons welkom en we geven meteen de knopen maar, dan is dat geregeld. Ohh, Barbro vindt het enig en bekijkt ze meteen. Ik wijs één van mijn zwarte knopen aan en ze wenkt me mee - trekt een laadje open (van de fotot linksboven) en kijk:

ze heeft er meer van! Dit is haar verzameling en alles wat er nog meer ligt en staat, hoort daar bij. Maar, kom - we krijgen een rondleiding door het huis. Beneden staat er ligt van alles uitgestald:

- wol en een heleboel gebreide handschoenen.

Een paar van de quilts, die ze maakte.

Haar borduurwerk ligt in de achterkamer op tafel:

In het midden staat ze uitleg te geven over haar manier van werken.

"I am a starter", zegt ze - allerlei projecten opstarten en dan zelf weer andere dingen gaan doen. Zoals het documenteren van oude quilts in een tijd, dat niemand in Zweden er naar om keek. Uiteindelijk een boek erover geschreven, het Zweedse Quiltersgilde opgericht - en dan vallen er bij mij allerlei muntjes... in een hoekje zie ik een boek liggen. "Is this the book you wrote?" "Yes, I did".

Jemig, ben ik op bezoek bij degene, die dit prachtige boek (wat ik niet heb in mijn bibliotheek) geschreven heeft en ik heb het niet eens door... Ik ben in de war, vanwege de naam op haar kaartje - dat zal het zijn!

Nu maakt ze prachtige borduurwerken, gebaseerd op een klein gegraveerd patroontje op de knip van een tasje van de klederdracht. Ik heb er geen foto van - het is een engeltje in allerlei formaten en uitvoeringen. Ze maakt elk engeltje anders dan de vorige. Dit is een voorbeeld van haar manier van werken.
Het bezoek maakt veel indruk op me: het huis, dat propvol zit met handwerkmaterialen en verzamelingen, haar werk overal uitgestald - op het bed in een zijkamertje liggen oude quilts en tops, die nog afgemaakt moeten worden. Zij en haar man wonen boven (beneden is er ook echt geen ruimte voor!)

Boven ligt er, naast haar stoel, weer een engeltje in de groei (met op tafel een handige garenstander, die haar man voor haar gemaakt heeft).
Ik ben erg onder de indruk van het bezoek aan het huis van Barbro (Asä): zo kun je dus ook wonen - te midden van je materialen, verzamelingen en herinneringen. Het huis is wel wat erg vol, maar het gaat om de intentie: laat alles in het zicht, zodat je voortdurend geïnspireerd wordt door kleur, vorm en materialen. Als ik later een oud vrouwtje ben, wil ik mijn huis zo hebben, neem ik me voor.

Dan ruilen we met de andere groep en steken de weg over naar het huis van Elin, de weefster.

Inspirerende vrouwen - Mia Svalänge

Hier zie je Mia Svalänge, op een foto, die ik op haar site Lycka Form vond. Haar winkel is in het stadje Leksand. Mia is een enthousiaste, jonge vrouw, die uitgebreid vertelt over haar collectie. 

De patronen, die ze gebruikt, zijn afgeleid van onderdelen van de patronen in haar eigen kostuum. Dit kostuum staat op een pop in een hoek van haar winkel.

Bloemen van de omslagdoek komen terug in kleurige wollen vloerkleden, randen van bandjes zie je terug in de mooie, warme kleden voor je knieën of op je bed. Ze worden zelfs toegepast op brievenbussen!

Als we binnenkomen - 23 vrouwen en één man - staat ze in no time te vertellen over haar achtergrond (opleiding in Stockholm, verhuisd naar Leksand), het ontstaan van de collectie en showt ze de dekens in verschillende kleuren. De warm gele kleur is oorspronkelijk de kleur van de rouw, maar komen nu heel sfeervol over.

De wollen kleden worden gemaakt in China, de patronen van bloemen en hartmotieven zijn weer afgeleid van kostuumonderdelen. Op haar site zie je vrolijke gebloemde kleden - ze heeft er zelf eentje aan de wand van haar winkel hangen. Schitterend!

Dit is een kleed met hartpatronen (die je terugvindt op de geborduurde tasjes van de kostuums) ligt in de hal van ons hotel. Ik kan me geen mooiere plek bedenken.