Enerverende week

 

Ja, er woont weer een kat bij ons..

Een week geleden zag ik op de site van 

het asiel in Sneek een kitten 

met een paar grote ogen en oren.

Als je belangstelling hebt,

mag je middags tussen 13.00 en 16.00 uur

reageren en het is me gelukt:

exact 13.00 uur ging mijn telefoon

bij hen over. 

Ik kreeg naam en adres van degene, die

hem al een paar weken in opvang had

en mocht 's middags meteen 

nog langs komen.

ken je die reclamespot van de 

Dierenbescherming /

Dierenlot?

Hier maakte ik kennis met iemand, 

die dit werk doet: kittens opvangen: elke paar uur een flesje,

overdag én 's nachts. Wát een inzet!

En het was een schattig katertje,

geen raskat met lang haar,

maar een gewone Europese korthaar, 

lange poten en staart en een spits kopje.

Totaal anders als onze vorige meiden.

Ik besloot hem te nemen

en na de afhandeling bij het asiel,

mag je de kat ophalen.

Nog nooit eerder zo gedaan,

vroeger stonden ze voor de deur,

stapten snotterig en ziek door de heg

of werd meegenomen van de tennisbaan.

En o ja, er rende ook nog eens een jonkie 

achter mijn kater aan, toen hij

binnen kwam in een regenbui.

In elk geval -

de foto laat zien hoe bang hij hier

aankwam. Eerst een paar uur trillend

in die mand gebleven,

daarna onder snel de bank geschoten...

Hij kwam pas 's avonds heel voorzichtig 

onder bank weg om wat te eten en 

op de bak te gaan.

Snel weer terug!

Nu loopt hij rond, kletst je de oren van het hoofd,

wil het liefst bij mij op schoot zitten

en kijkt naar de kraaien vanaf de bank.

Dit is Sven en we zijn erg blij,

dat hij er is.

Julia

 

Woensdag was een verdrietige dag,

het kon echt niet langer.

Wat een moeilijk besluit is het dan

om je huisdier te laten inslapen. 

Julia is 13,5 jaar oud geworden,

schijnbaar best oud voor een raskat.

Ze was net 6 geworden, toen ze

bij ons kwam wonen.

Hier kun je lezen hoe ze was,

toen ze kwam.

We hebben het fijn gehad met haar

en zij was heel tevreden met ons.

De laatste weken waren heel naar

en het is erg wennen aan een huis

zonder haar. Bij Marlou las ik een

regel in een gedicht van Vasalis:

"niet het snijden doet zo'n pijn,

maar het afgesneden zijn".

Ik ben blij, dat we straks beginnen

aan een heel nieuw jaar, dit was wel

een heel hobbelig jaar

Zoek de kat

Ik ben al een tijdje in de ban van de puzzel van Jan van Haasteren:

veel te zien, altijd humoristisch. Op elke puzzel, welk onderwerp het ook is,

komen bepaalde figuurtjes altijd terug:

een haaievin, de belastingambtenaar met zijn actetas, Sinterklaas en ook een poes.

Het is altijd zoeken naar het zwart witte poesje, maar ook deze keer,

op de puzzel over de jachten in de sluis,

vond ik haar weer terug.

Het is bijna een jaar geleden, dat wij weer een poes in huis kregen:

Julia, MaineCoon, 5 jaar oud. Hier  en hier (klik) kun je lezen, hoe het gegaan is.

Intussen kunnen we wel stellen, dat het een kwestie van "zoek de Poes"

is: ze heeft allerlei plekjes om lekker te liggen:

de vissen hebben de zomer in het hoofd: druk zwemmen ze heen en weer

(zou er aan kuit schieten gedacht worden?)

Julia inspecteert het voor ons.

Afgelopen weekeinde, toen het zo heel erg warm was,

had ze hier haar kamp opgeslagen:

je kunt de hele tuin overzien

en je ligt in de schaduw.

Toplocatie!

Kattenluikjes zijn voor losers,

je meldt je aan de tuindeur,

smekende blik

en ze smelten......

de deur gaat wijd open!

Toch is ze graag daar, waar iets te doen is:

jullie de actie, ik ga er lekker bij liggen. 

Ze is een prettige huisgenoot,

*aanhankelijk, maar geen schootzitter,

*spelen door je alleen met je voorpootterwijl je op een traptree ligt -

(je gaat toch niet als Gekke Gerrit door de kamer rennen!)

*is stipt over etenstijden (ingebouwde wekker)

*Vachtonderhoud is eenvoudig:

de staart en de bef doen we met een grote mensen kam

vanwege klachten over het binnenbrengen van allerlei

takjes, lijsterbesvruchtjes e.d.

Ook de buik kan ik daar (voorzichtig) mee doen. 

Het is een prima jaar geweest, dat jaar met Julia!

Julia

We zaten samen kerstkaarten te schrijven toen ze er over begon:

onze weddenschap over haar vacht.

Dat ze er, toen in juni, zo anders uitzag.

Zo kaal!

en dat we toen die weddenschap hadden gemaakt:

of ze met Kerst weer haar zou hebben....

Ik dacht, dat dit niet zou lukken en zij was overtuigd van wel.

We kunnen wel zeggen, dat we allebei gewonnen hebben:

ze weer heeft weer een mooie kraag en 

haar lijfje is niet meer zo bloot,

alleen haar bovenvacht is nog niet helemaal volgroeid.

De donkere baan wordt steeds breder en haar staart is nu weer

een pluim geworden.

Na een half jaar kan ik stellen, dat Julia het erg naar haar zin heeft.

Ze heeft een agenda:

's morgens de huishouding opstarten

(de wekker gaat wel, maar zij begint een kwartier eerder al te roepen).

Als het vrouwtje dan naar de badkamer, gaat Julia in de wasbak liggen.

Best moeilijk om haar daar uit te krijgen,

zelfs een straaltje water helpt niet. 

daarna met de baas de tuin inspecteren

(ook als er sneeuw ligt, gaat ze mee)

in de tuin houdt ze alle indringers tegen

zoals: de kauwtjes van het dak en

de buurpoezen.

Ze heeft daarvoor een uitkijkplek onder de varens.

Je ziet haar echt niet zitten!

Daarom worden de vogels niet meer gevoerd,

wel jammer, maar te gevaarlijk.

De ochtend brengt ze door op haar eigen stoel

{welke kat heeft zoiets?)

eigenlijk de "visitestoel"

Als Moma komt en daar gaat zitten,

wordt ze er bijna uitgekeken..

De hele dag door let ze er op, dat er iets te eten in haar bakje

te vinden is. Daar is ze heel duidelijk over.

Ik weeg intussen de brokjes af, want Julia is wél een beetje aangekomen....

's Avonds nog een tijdje in het donker buiten zitten en

daarna in haar mandje bij de bank, waar de baas en de vrouw zitten.

Knus!

Ze krijgt een paar extra brokjes om te vieren, 

dat we het zo fijn hebben met elkaar.

Nachtelijk avontuur

Ja, hier ben ik nog even - het is Julia.

Vrouwtje zit naar Gardener's World te kijken,

ik mag nog wel even op de computer.

Nu kan ik vertellen over wat ons gisternacht is overkomen:

we hadden een insluiper!

Baasje heeft een geblesseerde voet en ging een nachtje 

op het logeerbed.

Vrouwtje en ik hadden de grote slaapkamer voor onszelf.

We sliepen lekker, tot ik iets hoorde...

er was een vreemde kat op de overloop!!

Ik begon te grommen, Vrouwtje schrok wakker

en deed meteen haar bedlampje aan.

De slaapkamerdeur stond op een kiertje, toch was de kat in de slaapkamer.

Hoe brutaal kun je wezen?

Toen hij merkte, dat hij ontdekt was

ging hij terug naar de overloop.

Ik bleef in de slaapkamer om het bed warm te houden,

 maar Vrouwtje ging achter hem aan.

`Schiet op`, hoorde ik, `wat doe jij hier?`

`Oke, oke`, zei de kat, `niet zo zeuren,

ik ben toch al onderweg!`

Hij liep, maar rende niet eens.....

Vrouwtje ging achter hem aan en zag hem door het luikje gaan.

Ze ging zelfs achter hem aan, toen hij door de bijkeuken naar buiten ging.

Daarna heeft ze het kattenluikje in de buitendeur op slot gedaan, zodat we rustig konden slapen. 

En weet je wat?

De Baas heeft er niets van gemerkt!!

Ik hoorde, dat ze vanavond het luikje weer op slot doen.

Dat betekent wel, dat ik vannacht zelf ook niet naar buiten kan gaan. 

Maar, vind je het niet bijzonder, wat er gebeurd is?

groetjes,

Julia

Julia vertelt haar verhaal

Ik ben Julia en ik woon nu twee maanden

bij de Baas en het Vrouwtje.

Zoals je ziet, ben ik heel tevreden:

ik heb een eigen stoel,

waar ik me lekker op kan liggen

buiten heb ik ook een uitkijkplek

de tuintafel

er is gezorgd voor plantjes, die mijn vacht zo mooi

mogelijk laten uitkomen

ik heb een geweldig speeltje:

een bosje veren aan een hengel.

elke morgen doen de Baas en ik ochtengymnastiek

met het "vogeltje" aan de hengel.

Vrouwtje krijgt een rimpel in haar voorhoofd,

omdat ik dwars door de spulletjes op de salontafel vlieg.

Nu en dan breekt er een veer (of een stuk er van) af,

dan ga ik verder met die hartjes.

Zie je ze liggen?

Tussen die "vintage" doosjes en de boeken?

Nou....

dat ligt er soms heel anders bij!

Allemaal de schuld van de Baas en die vogel!!

Mijn vacht groeit ook als kool, zei het Vrouwtje.

Niks meer die kale kont,

overal groeit het haar weer heel mooi aan.

Trouwens, zie je die witte plaat, op de tafel?

Daar zit een gat onder - komt omdat het Vrouwtje er door gezakt is! 😭

Ik was die dag, door het slaapkamerraam naar buiten geglipt

en op het garagedak aan het rondkijken.

Ze heeft me over de pergola naar het koffiehoekje gelokt

en hoopte natuurlijk, dat ik daar naar beneden zou springen....

Maar, je kunt daar ook heel mooi in de tuin van de buren kijken.

Toen ik dat ging doen, is ze op de tafel geklommen

en heeft me bij kop en kont van het muurtje getrokken!!

Ik zat op die tafel en sprong op de grond,

maar Vrouwtje ging nét even op de verkeerde plek staan -

de tafel was erg uitgedroogd, door de hitte van de laatste tijd -

en daar ging ze - had raar kunnen aflopen..

Viel gelukkig, met alleen een blauwe kuit, erg mee.

Sinds die tijd doe ik het maar niet meer, over de schutting kijken,

bedoel ik. Het Vrouwtje is niet zo van de gymnastische toeren....

En ik ben heel blij met de fijne tuin,

genoeg te zien en te beleven.

Eergisteravond was er zelfs een egel, daar heb ik ze maar bij 

gehaald. Gek beestje!

Zij vonden het erg leuk, 

ik ben even water gaan drinken bij de vijver

en heb de vissen gecheckt,

die voeren Baas en ik elke morgen.

's Avonds zie je ze haast niet.

Vorige Vrouwtje is langs geweest om zo zéker te weten,

dat het goed met me gaat.

Ze vindt, dat ik het hier beter heb, als bij haar.

Dat vonden we allemaal fijn om te horen....

want we zijn heel tevreden met elkaar.

tijd voor reflectie

Wat heb ik eigenlijk gedaan in mijn vakantie?

Er was deze keer geen lijstje met plannetjes. 

Het uitstapje naar Zeeland stond vast,

de komst van Julia ook.

Verder liep het zoals het liep:

vanwege de warmte waren we alleen 's morgens vroeg en 's avonds

buiten. 

De plantjes water geven, de vissen voeren, 

de knop van de waterlelie zien groeien.

En de lipstickplant natuurlijk...

Volgens de link moet hij niet in direct zonlicht staan,

dat staat hij hier wel. En toch doet hij het geweldig. 

Alle knoppen komen prachtig uit.

Op zondagmorgen een tochtje maken: er zijn nog fonteinen, die we niet gezien hebben!

In Harlingen ligt een potvis op ware grootte, tegen de dijk.

Ik denk, dat je hem op een grijze dag in de winter nauwelijks ziet.

Zo nu en dan spuit hij ook en maakt daarbij geluid

Aan de andere kant van het havengebied kun je over de strekdam lopen, 

dan kun je hem nog mooier zien. 

Toen verder naar Franeker, 

daar staat de fontein naast de Martinikerk.

Deze fontein heeft de naam Oortwolk gekregen, 

genoemd naar de, in Franeker geboren, astronoom Jan Hendrik Oort.

De fontein werkte, toen we hem gingen bekijken: er kwam een fijne nevel uit

de gouden bol. Het was een prachtig gezicht, hoe die nevel door de wind 

weggeblazen werd. In de uitleg lees je over de betekenis van de nevel.

Nog even kijkje in de kerk, met dit prachtige houten plafond en fresco's op de pilaren. 

Thuis hebben we ons bezonnen op het plan deze deur te vervangen door een schuifdeur.
Op zolder is immers een tijdje geleden een schuifdeur geplaatst. Ik ben daar heel blij mee,
het geeft me flink wat ruimte in de zolderkamer. Dat zou hier ook heel goed kunnen.
Dan moesten er wel een paar dingen weggehaald worden: een ladenkastje en het schattenkastje,
wat je nu nog op de foto ziet. Het ladenkastje kreeg zonder problemen een andere plek. Het kastje met familieherinneringen is ook ergens anders opgehangen. Resultaat een lege muur, klaar voor de bestelling bij Karwei van een spliksplinternieuwe schuifdeur. Alleen...... die deur, die nooit goed ver open kon, om ruimte te geven bij de tafel - die kon nu ineens wél helemaal open!

Tijd voor overleg tussen de directieleden - wat doen we? Dat geld kunnen we ook ergens anders voor gebruiken - de trap kan ook wel een oppeppertje gebruiken bijvoorbeeld. Na het avondeten was het besluit genomen: geen deur halen, maar deze eerst eens een tijdje open zetten. Wél verf halen om de muur een fris laagje te geven.

Het gaat goed met Julia,

Julia - de nieuwe poes

Woensdagmiddag werd ze gebracht: Julia, 5 jaar oud,

Maine Coon

En ja, je ziet het goed: ze heeft niet zoveel haar....

Zo zag ze er uit, toen ik haar vond op de herplaatsing site van Felikat.

Volgens haar vrouwtje had ze erg veel last van de warmte

en heeft ze besloten haar te laten scheren. 

Nu heeft ze een pluimpje aan het uiteinde van haar staart

en mooie witte sokken 

Vanmiddag heeft ze de bijkeuken bekeken:

veel te zien, vond ze.

"Wat een gereedschap heeft die man!"

En er kon ook wel eens gestoft worden...

ze kwam de keuken in met allemaal spinrag aan haar snorharen.

In de keuken heeft ze nog een paniekhoekje:

tussen de kast en de verwarming, waar alle leidingen bij elkaar komen.

Je begrijpt niet, hoe ze zich daar in kan wringen!

Ook daar is door de Vereniging van Herplaatste Raskatten vastgesteld,

dat er in dit huis geen prioriteit gegeven wordt aan afstoffen. 

Aandachtspuntje.....

Al met al zijn we met elkaar positief gesteld:

er wordt gespind, gegeten, kopjes gegeven en geknuffeld.

Ook de kattenbak is van een goed model en de vulling is prima.

Het komt goed!!

Dat korte haar gaan we aan werken,

want ze is wel een beetje bloot, hoor.

Logeetje

Toen ik vanmorgen de zoldertrap opkwam met een schaaltje

kattenvoer, zag ik alleen een paar oortjes..

Dat is Fynn, die ontdekt heeft

dat je lekker ligt op het logeerbed.

Zoon en schoondochter hebben een drukke week

met de trouwerij en gasten, die bij hen logeren.

De hond en de kant zijn uit logeren gestuurd.

De poes, een Heilige Birmaan, had bij onze B&B geboekt

en werd woensdagavond afgeleverd.

Hij dook meteen weg achter een stapel tijdschriften

en moest even wennen...

's Nachts hoorde ik hem voorbij mijn bed komen

en heeft hij de zolder als verblijf uitgekozen.

Precies het plekje op de oude hutkoffer,

waar mijn eigen katten zich ook graag even terugtrokken.

Nu zijn we langzaam bezig aan elkaar te wennen.

Wij vinden het zelf erg leuk om weer een poes in huis te hebben,

Arwen wordt nog heel erg gemist.

Fynn is kleiner gebouwd als onze Arwen,

terwijl hij toch een kater is.

Arwen was een Maine Coon en die zijn best groot.

Maar hij is bescheiden en komt nu een beetje los.

Op de trap zitten kijken wat ActionMan doet

in de treinenkamer,

de zolderkamer verkennen, 

vannacht meldde hij zich bij het bed -

eventjes aandacht a.u.b.

en tot mijn verrassing ging hij 

bij mij op het voeteneind liggen.

Knus!

Het is erg eng allemaal,

maar we laten hem lekker scharrelen...

morgenavond brengen we hem weer thuis.

Arwen Evenstar

Tot mijn grote verdriet heb ik gisteren ons poezenmeisje Arwen moeten laten inslapen. Ze is 8 jaar geworden, maar kreeg al heel vroeg nierproblemen. Met veel inzet van onze dierenarts en zorgvuldig toedienen van medicijnen (en speciaal voer) hebben we 8 jaar van haar mogen genieten.


Ik heb al poezen gehad sinds ik op mezelf ging wonen, allemaal met hun eigen karakter. Ze waren fijne huisgenoten, toen ik nog alleen was. Toen ik bij ActionMan ging wonen, kwamen er ook daar katten.

ActionGirl (zoals ik haar ook wel noemde omdat ze altijd bij de baas was) is wel een heel bijzondere poes geweest: erg op haar baas en vrouwtje gericht, heel lief karakter, maar toch even snel die vreemde kat uit de tuin jassen..., goede muizenvanger/niet goed in vogeltjes - nooit dood, maar altijd cadeautjes voor ons, zodat ik ze weer snel naar buiten kon brengen, een feest voor het oog en voor het hart.

We zijn helemaal van slag..

 ActionMan heeft vastgesteld, dat er NOOIT WEER een poes in huis komt. Hij kan dit afscheid nemen niet aan!

Afscheid

Dit was niet een leuke week: het ging niet goed met onze kater Kobus en donderdag j.l. heb ik het besluit genomen hem te laten inslapen. Van de stoere ZZP'er met een eigen bewakingsbedrijf was niet zo veel meer over. Hij is 13 jaar geworden, waarvan hij 8 jaar bij ons woonde. Hij was voor die tijd een rondzwervende kater, die we al een tijdje in de gaten hielden.

Toen er bij ons een vacature ontstond, is hij gewoon gekomen - eerst stiekem in de bijkeuken overnachten en toen bij de achterdeur. Nadat ik hem de regels van het huis uitgelegd had (eerst bij de dierenarts langs, want echte katers doen we niet aan) heb ik hem laten kiezen: als je er mogenochtend weer bent, mag je blijven. Op wankele poten stapte hij de nacht in "om er even over na te denken".
Hij was er 's morgens weer en hij was de macho van de buurt.

Toen Arwen kwam, werd hij haar "oom" en leermeester - wegjagen van vreemde katten, bezoekers van de tuin in de gaten houden - alles heeft hij haar geleerd.

Hij mag nu genieten van de grote jachtvelden....maar wij moeten erg wennen....

The day after the night before - Arwen

"Ja, dank u voor de goede wensen - het was een heel gezellig feestje - ik doe nu even kalm aan, want het is wel laat geworden, hoor!

Eerst in de kamer met elkaar iets lekkers: ik kreeg snoepjesbrokjes, vrouwtje had een paar chipjes. Gezellig op schoot gezeten en samen naar de tv gekeken.

Toen ging de baas een skiet,skop en donderfilm kijken en zijn wij samen naar boven gegaan.

Filmpje kijken...

Ik mocht kiezen: 

De Geheime Tuin 

of

Alegria

Nou, ik koos voor Alegria! 

(beetje tuttig, die Geheime Tuin - vind het vrouwtje mooi...)

Maar ik had zin aan een beetje actie!

En dat krijg je wel, bij Cirque du Soleil...

Ik heb goed opgelet, want je kunt er - ook als kat - veel van leren.

En (niet aan vrouwtje vertellen) 

 - ik ga nu goed oefenen: hard rennen en dan radslag van de ene kant van de tuin naar de andere 

en door het kattenluik naar binnen duiken -

klimmen in een touw en dan naar beneden slingeren.. 

Die mevrouwen doen dat met linten..."