Nieuwe poging…

Natuurlijk geef ik niet niet zomaar op. 

Er is een eenvoudige oplossing: 

niet door alle lagen heen willen naaien,

maar per laagje borduren.

Die onderste laag, die langwerpige reepjes,

 zit van zichzelf 

op een stevige ondergrond. Het was ooit een strook

met staaltjes gordijnstof.

Nu ben ik eerst bezig de snippetstrook met alle quiltstofjes

op die ondergrond vast te borduren. 

Als dat naar mijn zin is, zet ik die staaltjesstrook op

het oude textielzakje vast. 

Dan hoef ik die baan alleen maar vast te naaien.

En die rand onder de knoopjes kan ik wel aan:

de vingerhoed ligt klaar!

Het nieuwe project is ook veelbelovend:

in dat doosje zit allerlei zijde" afval", mooie paaseitjesverpakking

en stukjes tyvek.

Het grootste stuk tyvek kan wel doorgaan voor een boom.

Eens kijken, hoe dat vastgezet kan worden...

En diezelfgemaakte kralen komen ook wel van pas.

Weer enthousiast bezig

De fysiotherapeut heeft goed werk gedaan -

de beknelde zenuw in mijn schouder is tot rust gekomen.

Letten op een goede werkhouding en werkjes afwisselen helpt.

Na de vrolijk gestreepte sokjes ga ik verder,

want je moet toch wel wat ervaring opbouwen.

Als Harry Potterfan spreekt het volgende patroon me aan: 

Hermione's everyday socks.

Hermelien is één van de hoofdpersonen uit de serie,

een praktisch meisje...

Het patroontje is goed te zien in dit zachtgele garen.

Het borduurwerk aan dit zakje schiet niet zo op.

De stof van het oude zakje is heel dicht geweven

en dan al die lagen daar weer overheen,

het werkt niet prettig. 

Ga ik verder of geef ik op?

Het kan ook nog op een andere ondergrond misschien?

Ga ik over nadenken...

Ik heb intussen mijn voorraadje Pastoe restanten te voorschijn gehaald.

Eens kijken of daar iets iets valt te combineren.

Allerlei restjes erbij: gezocht: bewerkte tyvek en zelfgemaakte kralen

andere ondergrond?

doen we!

Ik vond mijn aantekeningen over het bewerken van tyvek weer terug.

Heel simpel: beschilderen met wat je hebt aan verf

en dan strijken (wel tussen/onder bakpapier).

En genieten van het effect....

Julia heeft besloten er een pyamadagje van te maken.

Ik ga lekker verder met het aaien en strijken van mooie lapjes.

 

Blessure opvangen

 

Hieperdepiep hoera: 

ik heb mijn eerste paar sokken af! 

Streepjes zijn gelijk, ze passen prima.

Niet zo moeilijk als ik dacht.

In de bieb vond ik van een boek van  Kerstin Balke, 

vol met prachtige sokpatronen.

Vandaar dat er een tweede setje op de pennen staat.

Een gekregen patroon, ziet er goed uit.

Lekker wollig garen, heerlijk voor de komende winter.

Ondanks mijn schouderblessure (nee, hoor komt

niet van het breien!) lukt het prima.

Gelukkig viel het nieuwe nummer van Vezel in de bus.

Dat is iets waar ik me elk kwartaal op verheug.

Ook deze keer veel interessants om te lezen.

Het artikel van Mathilde Jongbloed spreekt mij erg aan.

Ze vertelt over haar tasjes, geïnspireerd door de “ folkbags” van Jutta Poika 

uit Finland. Kleine tasje, die Finse vrouwen vroeger bij zich hadden.

De combinatie van haken/breien met een mooi stofje

 vind ik intrigerend.

Wat een leuke dingen kun je daar mee maken!

Omdat de schouder toch wel vervelend was, ging ik lekker lezen.

Een huis aan de rivier - Liz Fenwick is een prachtig boek.

Ze heeft al verschillende boeken geschreven, die allemaal in Cornwall

spelen. Elk boek een juweeltje. 

Dit boek gaat over Thea, pas gescheiden. Ze heeft zonder bezichtiging

een vervallen huisje aan de rivier de Tamar gekocht. 

Terwijl ze zich op het herstel van huis en tuin stort, ontdekt ze een kistje

met brieven. Hoe meer ze te weten komt over de brieven, hoe meer blijkt,

dat het huis ook te maken heeft met haar eigen verleden. 

Bij de Flow zit deze keer een boekje om aantekeningen over

gelezen boeken te noteren. 

Naast titel en inhoud is het ook de bedoeling de openingszin

te noteren. Ik heb er nooit zo bij stil gestaan, hoe belangrijk die is. 

Maar dat is het wel, het geeft de doorslag of je wel of niet verder gaat. 

De openingszin van dit boek is:

"Het was het begin van haar nieuwe leven en Thea stond in haar eentje in het donker te huiveren in de mist. "

Ik schoof een kussentje onder de pijnlijke arm en ging er lekker voor zitten....

De andere boeken van Liz Fenwick vind je in mijn boekenlijst bovenaan het blog.

Zondag - regendag

 

Het labeltje aan mijn theezakje was vandaag wel heel toepasselijk:

Hoe ziet je ideale zondag eruit? 

Mijn ideale zondag bestaat uit een ochtend bezig zijn

in het atelier, muziekje aan, kat erbij....

Julia heeft een nieuw bed: de wasmand met restjes.

Goed voor een hele ochtend spinnen en slapen. 

Daarna lekker lezen met een breiwerkje erbij

Dit project  is nog van vorige winter.

Toen was ik van plan nu eens eindelijk te leren sokken breien.

Helaas werd mijn moeder ziek en verdween. het in een

lade. Bovendien snapte ik toen niet hoe ik verder moest.

Vanochtend besloot ik door te zetten. 

Het "probleem" van vorig jaar was helemaal geen probleem

en nu ben ik voorbij de hiel en gaat het als een trein. 

Afgelopen week las ik deze drie boeken.

De kleine patisserie in Parijs - Julie Caplin is zó'n leuk verhaal!

Nina, (uit een gezin van vijf kinderen waarvan zij de jongste is 

en ook nog het enigste meisje) 

wil ontsnappen aan haar bemoeizuchtige familie.

Ze vertrekt naar Parijs om haar voormalige vriendje 

uit een moeilijke situatiete helpen. 

Luchtig, gezellig en heerlijk onderwerp: 

een bakcursus begeleiden. 

Julia Caplin schreef eerder 

De kleine theewinkel in Tokio en 

Het kleine Café in Kopenhagen. 

Gezellige boeken!

Het wonderbaarlijke wolparadijs - Manuela Inusa 

is het vierde verhaal in de 

serie over Valerie Lane. 

Volgend jaar verschijnen er nog twee delen. 

In elk boek maak je kennis met één van de vrouwen, 

die een winkeltje hebben in Valerie Lane 

een klein, bijna verborgen straatje in Oxford. 

Niet  moeilijk te lezen, gezellige verhalen. 

En ook het derde verhaal over Madame le Commissaire 

leest heerlijk weg.

In Madame le Commissaire en de dood van een politiechef 

onderzoekt Isabelle  de zelfmoord van de politiechef,  

waar ze het al een paar keer

mee aan de stok had. 

En van de boeken op de eerste foto heb ik er ook al eentje uit:

Vluchtig Verlangen - Donna Leon.

Ik heb een zwak voor commissario Brunetti en Venetië.

Ooit een keer rondgedwaald door die stad 

dan sluiten de boeken van Donna Leon mooi op

die herinneringen aan.

Genieten van een mooie stapel boeken

 

Ken je de term: cosy crimes?

Ik had er nog nooit van gehoord.

Intussen blijkt, dat ik dit soort " spannende" boeken

al langer lees. 

Agatha Christie hoort er bij en die serie over broeder Cadfael,

uit een klooster bij Shrewsbury.

Heerlijk!

Nu heb ik een nieuwe heldin gevonden: Madame le Commissaire -

Pierre Martin

sorry, ik krijg de foto niet gedraaid

Och, die lezen lekker weg: speelt aan de Côte d'Azur,

dus de zomersfeer komt je meteen tegemoet. 

Isabelle, hoofd van een geheime dienst in Parijs,

overleeft ternauwernood een aanslag

waar zij met haar eenheid de President moest beschermen.

Om weer te herstellen gaat ze terug naar haar geboortedorp

aan de Côte d'Azur.

Isabelle weet van wanten! 

Leuk, leuk, leuk.

Twee gelezen, snel verder met de volgende delen.

Ik kreeg een tip over dit boek

De laatste boekwinkel van Londen - Madeline Martin.

Wel weer een boek over de Tweede Wereldoorlog,

maar ik vond de insteek interessant:

in tijden van stress kan lezen een grote steun zijn.. 

Grace droomde er altijd van om naar de grote stad Londen

te verhuizen. Als haar dat lukt, is het aanhet begin

van de oorlog met alle bombardementen, die de stad

te verwerken krijgt.

Ze heeft een baantje in een stoffige, rommelige boekwinkel

gekregen en las nog nooit een boek. 

Toch blijkt ze er helemaal op haar plek te zijn.

De boekwinkel organiseren, klanten helpen.

Mooie sfeer en een fijn verhaal. 

Zo eentje, die je liefst achter elkaar wil uitlezen.

Moord in het kattencafe - Cate Conde

het eerste deel van een serie over Maddie en haar kater JJ.

Als JJ het lijk van de zakenman en bullebak Frank O'Malley

vindt, is Maddie ineens verdacht. 

Niet zo gek, want Frank was uit op het huis van haar opa,

voormalig politiechef van het pittoreske eiland.

Als laatste De Kleuren van de Liefde  - Cristina Caboni.

Elk boek van Cristina is goed geschreven, altijd een 

mooi verhaal wat klopt. 

Dus als er een nieuwe van haar is, ben ik er als de kippen bij.

Als Stella in de villa van het oudtante Letitzia de cadeau's

vindt, die daar voor haar verstopt zijn door haar overleden oudoom Orlando

eerst ze meer over de geschiedenis van haar familie en vooral

over haarzelf. 

Vooral een koffer met kindertekeningen stelt haar voor raadsels:

haar oud-tante raakt er erg door van slag. 

Wie heeft deze tekeningen gemaakt,

waarom moet zij ze bekijken en moet ze er iets mee doen?

Boeiend verhaal zoals al haar boeken,

er is veel om over na te denken

als je het uit hebt.

Dit zijn mijn werkstukjes op de achtergrond:

spelen met de patronen in de stof en aanvullen

met machinaal quiltwerk en handborduren.

Het komt op je ogen aan

Beetje rekenen leert me, dat ik al 50 jaar lenzen draag.

Altijd heel tevreden mee, maar

afgelopen jaar kreeg ik geïrriteerde ogen, een lens

zomaar kapot in zijn vakje en afgelopen week

kreeg ik de ene lens maar niet goed op z'n plekje.

Best vervelend om met éen huiloog boodschappen te doen.

De rest van de dag maar uit, morgen weer proberen.

Helaas werd het niet beter en maandag was ik er klaar mee. 

Er lag tenslotte nog een bril voor noodgevallen,

dan zet ik die maar op.

Past precies bij het werkstukje

Maar toch die overschakeling van lenzen naar bril kost je een paar

dagen. Je ogen moeten er echt aan wennen.

Ik bleek n.l. ineens niet een aanrecht, maar een aanscheef te hebben.

Wát een raar gevoel; de tafel liep af en mijn voeten waren ineens

best ver weg.

Nu hindert dat niet zo - komt snel weer goed -

maar woensdag was al de dag dat Action Man zich kon

melden voor een staar operatie.

Die kon echt niet zelf naar huis rijden.

Gelukkig was ik woensdag al tamelijk goed gewend aan de bril.

Goed in de verte kijken, opletten bij afstapjes. 

Gewapend met bovengenoemd werkstukje

zocht ik een plekje in het koffiegedeelte van het ziekenhuis in Sneek.

De tijd vloog om met borduren, koffie en een praatje

met een Bolswarder mevrouw, die ook geholpen was aan staar.

De woensdag is gereserveerd voor staar operaties hoorde ik.

Ze waren al om 7 uur begonnen.

Tussendoor goed in de verte kijken om te oefenen.

Gelukkig geen enkel probleem om naar huis te rijden.

De lenzen zitten voorlopig een tijdje opgeborgen.

Restverwerking

 

Spelen met restjes

en dan is dit het resultaat