vrijdag 24 november 2017

Icoon Afsluitdijk



De Afsluitdijk is toch wel een heel bijzondere weg, 
we gebruiken hem vaak: familiebezoek,
dagje Alkmaar, dagje Hoorn of juist
naar het duinengebied onder Den Helder,
je moét er wel over.
Elke rit is weer anders: mooie wolkenpartijen,
harde wind, veel of weinig fietsers/wandelaars. 
Het verveelt me nooit.

Vorige week is een kunstinstallatie geopend: 
op de site Icoon Afsluitdijk lees je meer over
de gedachte achter het project.
Wat goed zichtbaar is, is de verlichting aan de sluiscomplexen.
In het donker lichten de gebouwen op als ze beschenen worden
door de koplampen van je auto. 
Als er geen verkeer is, zie je er niets van.
Bovendien is er een installatie met vliegers, die door de wind energie opwekken.
In het donker zie je dan de kabel, waar ze aan vast zitten, oplichten.
En in het Kazemattenmuseum is nog een bijzondere
tentoonstelling : "Glowing Nature"
Foto's hiervan vond ik bij Rijkswaterstaat.
Er gebeurt heel veel: er wordt gebouwd aan een nieuw informatiecentrum
dat schiet al flink op,
er komt een vismigatriesysteem,
waarbij vissen van het zoute water aan de ene kant,
naar het zoete water van het IJsselmeer kunnen komen.


Nu nog een keertje bij avond over de Dijk...

Collega en ik heb al iets gepland voor een vrijdagavond, na de uitlening.
We zijn om 8 uur klaar, dan kun je er best even heen gaan,
vinden we.
wordt vervolgd!

maandag 20 november 2017

Vrije dag - Regendag



Tjonge, jonge, wat een regenweertje was het vandaag!
Ik moest "uren opmaken" (anders ben je ze kwijt, Irene! zei onze planner)
Beter weer had het allemaal wat vrolijker gemaakt,
maar nu zocht ik de vrolijkheid zelf op.
Beetje rommelen en opruimen,
de wantjes opzoeken....
Die wil ik klaarleggen, want de wind is wel fris onderweg op de fiets.

Dit is langzamerhand echt een flinke garderobe geworden.
Alsof ik zes jassen heb...

Daar werd ik alvast blij van, en misschien ga ik nog wel een paar breien 💗😍

Daarna haalde ik mijn quiltwerkje te voorschijn.


Met de hand doorpitten of zal ik toch toch 
de machine er bij pakken?


eerst maar een proefje maken -spanning controleren - 
het is best een tijd geleden,
dat ik fluitend alles wat los en vast zat 
met de machine bewerkte.


O ja, het transport moet ook een eindje omlaag, 
anders zie de achterkant er zo uit....



Ik kan het nog!
En, ik las ergens:
"Better finished than perfect"
Ik ben hier al een paar jaar mee bezig,
het moet nu eens af.
Het wordt een hoes voor mijn computerscherm.


En deze polsmofjes zijn heerlijk voor binnen. 


zondag 12 november 2017

Verrassing.....






Hier kun je lezen over de mooie boeken van Susan Branch, die ik kocht voor mijn verjaardag.
ik heb me ook ingeschreven voor haar nieuwsbrief, 1 x per maand.
Vorige week kwam de brief van november, ook in handgeschreven stijl met beeldige illustraties.
Kop thee ingeschonken en ik ging zitten lezen, 


Kom ik ineens mijn eigen naam tegen !!
Ik werd even nét zo rood als de kleur die gebruikt was voor de letters in het bericht.
Ik had een Kerstbeker gewonnen, bij haar give away.....

WOW,
OMG
nou, ja
je begrijpt mijn reactie wel:
ik was echt heel verbaasd:
uit meer als 2.000 reacties op de oproep
gekozen worden,
is toch wel erg geluk hebben...

Toen begon het afwachten,
moet uit Amerika komen,
wanneer gaat het op de post...
Ze schreef in haar blogbericht, dat ik de beker vóór Sinterklaas
in huis zou hebben...





Gistermiddag stopte het busje van Post.nl
(ik kon me niet herinneren iets besteld te hebben)
eerst de vraag, of ik een pakketje voor de buren
kon afgeven
en daarna nog iets voor mezelf...
en daar is de beker al!!


Is het niet een schattige beker?
Het is een flinke maat,
heel geschikt voor chocolademelk,
een flinke bel thee
en zelfs wel voor yoghurt mét...

Top!!!

woensdag 8 november 2017

Boekentip - Winterbloesem


Het leesseizoen is echt losgebarsten:
al weer een mooie roman, die heel geschikt als kadootje 
van Sinterklaas of de Kerstman.

Winterbloesem is het tweede boek van Corina Bomann
wat deze herfst in het Nederlands verschijnt.

 Het verhaal speelt zich af in Heiligendamm,
een modieuze badplaats aan zee.

Het is begin december 1902. Johanna Baabe, de dochter van
hoteleigenaar Ludwig Baabe is eenzaam en niet gelukkig.
Haar moeder dringt aan op de bekendmaking van haar huwelijk
aan het einde van de maand. Kerstmis zou een goede gelegenheid zijn.
Ze heeft immers tenminste twee aanbidders, het moet niet moeilijk
zijn een keuze te maken.

Johanna wil niet trouwen met haar aanbidders, ze is in het geheim al verliefd
op iemand anders.

Haar broer, Christiaan, vindt 's morgens vroeg op het strand
een bewusteloze drenkelinge. Het heeft nogal gestormd, waarschijnlijk is
ze afkomstig van een schip, wat vergaan is.
Hij brengt haar naar huis en het meisje komt weer tot bewustzijn.
Dan blijkt, dat ze haar geheugen verloren is.
Haar enigste bezit is een tak van een fruitboom, die ze in haar hand klemde.

Johanna en het meisje sluiten vriendschap, ze zijn van ongeveer dezelfde leeftijd.
Zolang ze zich haar naam niet herinnert, wordt het meisje Barbara genoemd,
naar het oude gebruik in december een afgesneden tak in huis tot bloei te laten komen.


Het verhaal is wel voorspelbaar, maar het leest zo lekker, dat het helemaal niet erg is.
Het is geen historische roman, maar geeft wel een goed tijdsbeeld:
een goed huwelijk sluiten, gehoorzaam zijn aan je ouders,
nooit alleen op stap gaan - dat zijn de dingen, waar Johanna
het moeilijk mee heeft. En waarom mag ze niet met Peter Vandenboom trouwen?
Welke vete heerst er tussen de beide families?

Heerlijk verhaal!




zaterdag 4 november 2017

Verstellen - vervolg


Na de reactie van Anny op mijn vorige bericht
haalde ik mijn bandjesvoorraad te voorschijn.
Zij noemde het satijnlint, waar vroeger de dekens mee omgebiesd werden. 
Helaas had ik dat niet in mijn winkeltje, behalve het stuk beigekleurig
lint. Tot mijn frustratie was het te smal, de ingevouwen
dekenrandjes maken het heel dik.

Gelukkig zit er een grote variatie in de kleine vakjes...
Ik vond dit oranje bandje - top!
Heel zorgvuldig aan één kant vastrijgen -

daarna net zo zorgvuldig de beide kanten op elkaar genaaid,
niet vergeten het merkje er tussen te  zetten...




Ik ben er best trots op, dat frivole randje heeft wel wat.
Schoondochter is een stoere moeder van haar beide knullen,
maar een kantje op z'n tijd waardeert ze wel. 

Morgen zijn ze weer thuis:
zó fijn geweest in het huisje.
Ierland heeft hen verwend met heerlijk rustig herfstweer.
Echt genoten met een bezoek aan de kristalfabriek in Waterford 
en aan Kilkenny een prachtig stadje, waar veel te zien is
en waar je ook fijn kunt winkelen. 
En helaas, dan gaat Fynn weer naar huis.
Hij (en wij) heeft het ook fijn gehad. 

donderdag 2 november 2017

Verstelwerk



Toen we de logé ophaalden, kwam schoondochter nog met een verzoek:
er was een probleem met haar schattige dekenkussentje -
aan de bovenkant helemaal uit het stiksel gescheurd..

Zou jij daar eens naar kunnen kijken?

Natuurlijk, gaan jullie maar lekker naar het vakantiehuis
Wij zorgen voor de kat en ik ga het kussenhoesje aanpakken!
Het hoesje bleek nog een probleempje te hebben:
het is gemaakt van oude, wollen dekens en
die hebben al een leven achter de rug..
Ik ben de zijkant gaan doorstoppen
om het kerven tegen te gaan.



De bovenkant is omgevouwen en afgestikt.
Er is een binnenkussentje gemaakt, zodat de spanning
van de stiknaad gehaald wordt. 

Nu peins ik over de afwerking van die bovenkant.
Ik kan het nooit zo mooi locken, dus er moet een list bedacht worden.
Festoneren met helder roze?
Openlaten en dan ouderwetse knopen erop?
Gelukkig ben ik in het rijke bezit van een knopendoos.
Er liggen nu oude knopen klaar, gemaakt van been
Die passen er wel mooi bij. 
Gelukkig komen ze pas dit weekeinde terug,
kan ik nog wat rommelen tussen alle oude knopen. 
(maar deze passen er toch wel het beste bij).






zondag 29 oktober 2017

Zondag - Stormdag



We werden vannacht al wakker van de wind, die opgestoken was 
en het werd niet anders vandaag.
Wát een wind!
Wel lekker uitgerust met dat extra uurtje,
konden de klokken terug gezet worden.
ActionMan begint de avond van te voren 
al met de technische dingen.
Ik doe op de dag zelf alle 
(gewone) klokken,
die we geërfd hebben.
Bovenaan
hebben we sjieke Tante Louise
met haar vriendelijke tingeltje.

In de gang hangt Tante Zus


een no nonsense dingdong klok,
(zoals ze ook zelf was - recht door zee)
en dan vergeet ik nog bijna de klok uit het ouderhuis van ActionMan in de kamer.

Toen dat allemaal bijgewerkt was
stond de koffie klaar.

We hebben een logé, die het allemaal nog een beetje eng vindt:
stel je even voor Fynn..
toemaar....



Gisteravond lag hij nog op de hutkoffer,
op zolder.
Vanochtend durfde hij, heel voorzichtig,
bij ons beneden te komen. Even gezellig bij de koffie...

Later kwam hij ook rondkijken in mijn werkkamer




Ik heb nog een enorme klos garen staan,
waarschijnlijk dateert hij uit de tijd van de gehaakte valletjes.
Het is Egyptische katoen, volgens het etiket aan de binnenkant.

Al maanden sluip ik erlangs - wat doe je met die enorme hoeveelheid garen?
Vandaag was het echt weer om er eens mee bezig te gaan.

Ik denk, dat ik een versie van Haakmaaraan ga starten -
gebreide vierkantjes.

Met deze hoeveelheid garen kan ik wel een voetbalveld vullen...
Het patroon is uit een oude Molly Makes
eens kijken of daar iets leuks van te maken is. 

Fynn is intussen weer naar zijn hutkoffer gegaan,
lekker veilig.
Gisternacht kwam hij bij mijn oor zitten spinnen, tot ik er wakker van werd:
zijn schaaltje met brokjes was leeg;
"graag even bijvullen!!"


vrijdag 27 oktober 2017

Alle hens aan dek!




Nog maar een maand geleden was de quiltgroep bij elkaar om te overleggen wat te doen met
de quilterfenis van één van onze leden. Hier kun je daar over lezen. Die dag besloten we, hoe de blokken aan elkaar gezet gingen worden en dat hij daarna doorgepit zou worden.

Nu zijn we weer bij elkaar en kijk toch eens.... hij is al af! We zijn er even stil van, hij is prachtig.
Er is zoveel te zien, en nu is het een echte quilt. Perfect in elkaar gezet, turbo snel gequilt, hij gaat naar de familie. Kinderen en kleinkinderen kunnen er nu van genieten en ook het werk van Beppe waarderen.


Onze turboquiltster heeft uit Canada, waar de helft van haar kinderen naar toe vertrokken zijn, een
constante aanvoer van mooie quiltstoffen. `Daar weet oma wel wat moois van te maken` is de gedachte. En elke keer maakt ze er weer een mooi geheel van. Nu nog even doorpitten.....

Daarna gingen we echt aan het werk .. een zeshoekje, zoals mijn kleine tasje. Om de dames niet
meteen in de zweetdruppels te jagen, had ik een grotere maat uitgezocht. Er is namelijk ook nog een patroon voor een tas met hengsels.


Als een echte schooljuf had ik alles voorbereid,
zodat we allemaal met een zeshoekje op de knie 
aan het werk gingen.
Meteen merk je het verschil in materialen.
Een quiltstofje kan toch snel rafelen,
een ruitjesstofje is misschien toch beter geschikt voor een gordijntje,
misschien eens een Balistof gebruiken...

Eind oordeel  
grote zeshoek is fijn om mee te oefenen,
maar een tas met hengsels is niet
meteen iets om te gaan maken.
Toch liever dat kleine tasje, 

En ik kreeg ook nog een mooi doosje overgereikt
mmm, yum, yum,
wat zal ik daar eens mee doen..



donderdag 19 oktober 2017

Haak maar Aan - het was een topdag!!!


Vanochtend verzamelden de dames van de HaakmaarAangroep zich aan de grote tafel in
de hal van de bibliotheek. Het was weer tijd voor de maandelijkse bijeenkomst.


Eerst koffie en toen kwamen de dekens...
14 in totaal!
Zoveel zijn er nog nooit op één ochtend ingeleverd.
Iedereen kwam er om heen staan,
toen het ene werkstuk na het andere
uit de tassen kwam.



En de verhalen kwamen ook: de onderste deken
heeft een rand van heel vervelend garen
en ook het gepuzzel met de squares had heel wat voeten
in aarde. Gelukkig zag ze nu ook,
hoe leuk hij geworden is. Dat groene randje 
is ook een goede zet.


En deze dan, mevrouw vertelde dat haar gezichtsvermogen
toch wel flink achteruit gaat. Het had haar letterlijk tranen gekost
om de deken netjes in elkaar te zetten.

Ik kon haar alleen maar bedanken en laten zien, dat het toch écht een beeldje is. 




Met grotere squares gaat het wél vlugger...

Als het morgen rustig is, ga ik alle dekens inpakken,
er moeten nog wel een paar extra bananendozen bij gehaald worden ;-))




Een Affo!!



Het is een echt Herfsttasje geworden,
even samen met de pompoen op de foto!

Hier ben ik ook tevreden over:


de verwerking van het stofje, zo naast de rits. 
En dit bijtjes aan de binnenkant van de puntjes?
Daar kan ik dan erg blij van worden:
je zoekt tussen al je lapjes en dan wordt het écht zo lief,
als je hoopte.

Nu de binnenkant nog even:


een printje op een lichte achtergrond, dan zie je goed, wat er in zit. 

Nog een paar foto's van het work-in-progress:





Vooral bij de eindstukjes moet je zorgvuldig werken.
Heel tevreden over het resultaat,
misschien komt er nog wel een eentje.
(hoe zou het er uitzien in Kaffe Fassett printjes bijvoorbeeld?)



zondag 15 oktober 2017

Boekentip - De Zeven Zussen


Dit was afgelopen week: lekker bezig met het zeshoekjestasje.
Het koffertje met Mummstofjes er bij.... ik was toe aan
een mooi stofje voor de binnenkant.

Toen kwamen de nieuwe boeken binnen
en nam ik er twee mee.
De eerste boek , Het Klaprozenjaar, pakte me meteen.
Heerlijk verhaal, blogje over geschreven,
vrijdagmiddag kwam er iemand in de bieb, die er heel blij mee was.
Heerlijk, die medewerkster, die een mooi boek voor je bewaart!
(nou ja, mag ook wel: mevrouw is in het voorjaar gevallen,
heup gebroken en nu eindelijk weer in staat om
het hele eind naar de bibliotheek te lopen -
leuk om haar even te verwennen...)

Maar toen: het tweede boek:
ook één van mijn lievelingsschrijfsters
Lucinda Riley.


Heerlijk, een lekkere, dikke pil - 622 pagina's!!
En toen ik begon te lezen, kon ik het niet meer neerleggen.
Vrijdagavond, na het werk begonnen en zaterdagavond laat had ik het uit....

Waar zal ik beginnen?
De zeven zusters zijn allemaal geadopteerd door een rijke
vrijgezel, Pa Salt, zoals ze hem noemen.
 Elk meisje is vernoemd naar één van de
sterren van de Plejaden  
 Ze wonen met hem in een 
huis op een schiereiland in het meer van Genéve.
(denk: privé jet, privé jacht, zulke dingen).

Als Pa Salt overlijdt, krijgen de meisjes (jonge vrouwen al) elk een brief
waarin Pa Salt op een mysterieuze manier verwijst naar
hun afkomst.
Bovendien staat er in zijn privé tuin ineens een armillarium,
je ziet het ook afgebeeld op de voorkant van het boek, tussen 
de woorden Lucinda en Riley.
Op elke band staat een tekst in het Grieks en de coördinaten
van de geboorteplaats van elk van hen.

Na deze introductie volgen we de oudste, Maia naar haar geboorteplaats Rio de Janeiro.
Ja, en dan komt het verhaal echt los:
een oud verwaarloosd familiehuis,
een zieke, oude vrouw,
brieven uit het verleden,
de ontstaansgeschiedenis van het Christusbeeld, 
het heeft allemaal te maken met de familie,
waarin Maia geboren is.




En het allermooiste is:
de is het eerste deel!!
Alle zusjes komen aan bod.
volgende jaar komen de volgende twee delen uit. 
Lucinda vertelt op haar website meer over dit bijzondere project.

ik zie er heel erg naar uit om meer te lezen...